Η Διάβαση Πεζών, με αφορμή την κίνηση συμπολιτών μας επαγγελματιών, που διατηρούν εμπορικά καταστήματα στο πεζοδρομημένο τμήμα της οδού Mεραρχίας (Δημαρχείο – Πλ. Κρονίου) και οι οποίοι ζητούν να μη δοθούν άδειες λειτουργίας καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος στο τμήμα αυτό, θεωρεί ότι:

1. Βασική αρχή και σκοπός των πεζοδρομήσεων (πρέπει να) είναι η διαφύλαξη του δημόσιου χώρου και η απόδοσή του στους πολίτες-δημότες ως  χώρου ελεύθερου, προσπελάσιμου, οικείου και λειτουργικού. Στο χώρο αυτό θα υπάρχουν καθιστικά (παγκάκια) κάτω από δέντρα (σκιά για το καλοκαίρι – αισθητική αναβάθμιση), ώστε να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να κινείται ελεύθερα και δημιουργικά  μέσα σε μια πόλη που σέβεται τον εαυτό της και τους ανθρώπους της.

Στις μέρες της κρίσης μάλιστα η ανάγκη αυτή καθίσταται εντονότερη, διότι όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας στερούνται και των ελάχιστων ακόμη χρημάτων. Δεν επιτρέπεται, λοιπόν, να τους στερούμε με τις επιλογές μας τον ελεύθερο δημόσιο χώρο, να τους αποξενώνουμε από την ίδια τους την πόλη. Αυτή είναι η πολιτική θέση της Διάβασης Πεζών.

2. Η εμπειρία από το σύνολο των ως τώρα πεζοδρομημένων τμημάτων του κέντρου της πόλης μάς δείχνει ότι οι πεζοδρομήσεις έγιναν καταστρατηγώντας βάναυσα τη βασική αυτή αρχή, αφού οι χώροι κατέληξαν να γίνουν αλώνια τραπεζοκαθισμάτων. Στην ουσία, με χρήματα φορολογούμενων πολιτών αναδείχτηκαν περιουσίες ιδιωτών, «καταβροχθίζοντας» το δημόσιο χώρο, που θα προέκυπτε –υποτίθεται- από τις πεζοδρομήσεις.
Υπ’ αυτή την έννοια όλες οι πινακίδες που φέρουν ως τίτλο των έργων πεζοδρόμησης «ανάδειξη του εμπορικού και ιστορικού κέντρου της πόλης» είναι ψευδεπίγραφες και παραπλανητικές. Διότι κανένα ιστορικό και εμπορικό κέντρο δεν αναδεικνύεις «εξορίζοντας» τις εμπορικές δραστηριότητες –εκείνες δηλαδή ακριβώς που υποτίθεται πως επιδιώκεις να διατηρήσεις- και γεμίζοντας τους χώρους αποκλειστικά και μόνο με τραπεζοκαθίσματα.
Αν τα έργα είναι αυτό λέει ο τίτλος τους, τότε πρέπει να μεριμνήσουμε ώστε το κέντρο να διατηρήσει το διαχρονικά εμπορικό του χαρακτήρα  (καταστήματα λιανεμπορίου).
Η τακτική της «εξαφάνισης» των εμπορικών καταστημάτων από το κέντρο της πόλης έρχεται και σε κραυγαλέα αντίθεση με τη στάση εναντίωσής μας στη δημιουργία πολυκαταστημάτων – κολοσσών περιμετρικά της πόλης. Δεν μπορούμε να αρνούμαστε τα πολυκαταστήματα, με το (βάσιμο και σωστό) επιχείρημα πως έτσι κλείνουν πολλά μικρά και την ίδια στιγμή να καθιστούμε, εμείς οι ίδιοι, με κάκιστες πολιτικές επιλογές, απαγορευτική τη συνέχιση λειτουργίας τους (των μικρών καταστημάτων) στην καρδιά της πόλης.

3. Γνωρίζουμε ότι στο πεζοδρομημένο τμήμα της οδού Μεραρχίας δεν απαγορεύεται η λειτουργία καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος (χρήσεις γης). Εναπόκειται, ωστόσο, στην αρμοδιότητα του Δημοτικού Συμβουλίου να επιτρέψει ή όχι την ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων στο πεζοδρόμιο. Παρουσιάζεται τώρα, με αφορμή  την κίνηση των 27 συμπολιτών μας επαγγελματιών, μια ευκαιρία –η τελευταία ίσως- να αναστρέψουμε την πορεία έμμεσης ιδιωτικοποίησης του δημόσιου χώρου, δρομολογώντας διαδικασίες επανάκτησης και απόδοσής του στους πολίτες-συνδημότες μας ως χώρου ελεύθερου και λειτουργικού.

Η απώλεια των δημόσιων χώρων στις πόλεις καθώς και αγώνας για την επανοικειοποίησή τους από τους πολίτες δεν είναι –όπως ίσως πολλοί νομίζουν- ζήτημα του οποίου η λύση μπορεί να αναβάλλεται διαρκώς, με την αιτιολογία ότι υπάρχουν άλλα θέματα σημαντικότερα. Συνιστά, απεναντίας, ζήτημα κατεπείγουσας προτεραιότητας, αφού αναφέρεται στη θεμελιώδη διάκριση μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής  σφαίρας, δημόσιου και ιδιωτικού χώρου και καταδεικνύει τη βασική μας αντίληψη για το τι (πρέπει να) είναι και πώς (πρέπει να) λειτουργεί η πόλις:  
Είναι κοινωνία πολιτών ή μηχανικό άθροισμα ιδιωτών (ατομικών συμφερόντων), που διαγκωνίζονται για την επικράτησή του ο καθένας εις βάρος όλων των άλλων;