Απορεί η αγαπητή Βασιλική Αρωνιάδου (Καθηγήτρια Νευροεπιστημών στις ΗΠΑ), όπως και πολλοί άλλοι, γιατί δεν χρησιμοποιείται εκτεταμένα ο συνδυασμός υδροχλωροκίνης και αζυθρομυκίνης σε ασθενείς που είναι θετικοί στον ιό και παρουσιάζουν σοβαρά συμπτώματα, με την θεραπεία να γίνεται από νωρίς στο σπίτι και όχι όταν ο ασθενής φτάσει στο σημείο να χρειάζεται αναπνευστήρα, αντί να κατακλύζονται τα νοσοκομεία, πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο και για τους πάσχοντες και για τους θεράποντες, και ρωτάει, αν σε περίπτωση που υπάρχει έλλειψη, γιατί δεν αυξάνεται η παραγωγή?
Οι πανδημίες έχουν πλήξει πολιτισμούς σε
όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, με την πρώτη εστία - γνωστή και
ως «ο λοιμός της Αθήνας» - να εμφανίζεται το 430 π.Χ. , ενώ
υπολογίζεται πως σκότωσε το ένα τρίτο των κατοίκων.
Οι καμπάνες και τα σήμαντρα να μην χτυπούν, τα μεγάφωνα για να ακούν οι ενορίτες κλειστά. Μες στο ναό μόνο ο παπάς και ο ψάλτης. Η Θεία Κοινωνία εστία μετάδοσης της ασθένειας.
«Όπου και να σας βρίσκει το Κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και
μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη!», γράφει ο Ελύτης.
Το
τελευταίο διάστημα όσοι δουλεύουμε στις Δημόσιες Δομές Υγείας νοιώθουμε σαν να
είμαστε πρωταγωνιστές σε κόμικ. Σαν “σούπερ-ήρωες” που με τις υπερφυσικές τους
δυνάμεις θα πατάξουν το κακό και θα φέρουν την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στο
κόσμο.
Μία περιήγηση στην Τουρκία θα σας πείσει ότι εκεί κάποτε κατοικούσε ένας άλλος λαός και τα ερείπια που άφησε πίσω του μαρτυρούν για τη ύπαρξη του, τον πολιτισμό, του την θρησκεία του, ακόμη και την γλώσσα του χαραγμένη σε πέτρες. Οι καταπατητές τους τα βλέπουν με δέος, οι πολιτικοί τους τα μισούν και οι αρχαιολόγοι τους τα εκμεταλλεύονται σαν παγκόσμια πολιτιστική τους κληρονομιά.