Σε μια άλλη πρωινή συγκέντρωση, είπα στις μαθήτριες –είχαμε μαθήτριες τότε–  ότι μπορούν να έρχονται χωρίς ποδιά αν το θέλουν. Η αντίληψη, που χωρίζει τους μαθητές σ’ αυτούς που φορούν και σ’ αυτούς που δε φορούν ποδιά, έβγαζε μάτι ότι είναι άδικη, ρατσιστική θα τη χαρακτήριζε κανείς. Δε μ’ ένοιαζε τι λέει ο νόμος, ήμουν διευθυντής ελλείψει άλλου και κάπως έπρεπε να το δείξω.

Το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός, διαποτίζουν τις σελίδες του βιβλίου μαζί με μια διάχυτη άλλοτε εμφανή και άλλοτε αδιόρατη τρυφερότητα.

 Έχοντας να αντιμετωπίσω καθημερινά τριάντα περίπου απογειωμένα νεανικά μυαλά, νιώθω περήφανος που, κουτσά στραβά, τα φέρνω βόλτα. Και δεν είναι μόνο τα μυαλά, είναι και οι ψυχές, το μεγάλο μέλημα. «Κύριε, δε μου απαντήσατε τελικά, πώς παίζουν οι κατεψυγμένες τυρόπιτες και το φοινικέλαιο το παιχνίδι της εξουσίας;» επανέρχεται ο Ματαράγκας που είναι ευτραφής αλλά, όπως δείχνουν τα πράματα, είναι και αντιεξουσιαστής, πριν καταβροχθίσει στο διάλειμμα την επόμενη καταψυγμένη τυρόπιτα, θέλει να βεβαιωθεί ότι δε θα πέσει θύμα κάποιας δόλιας συνωμοσίας.

Να είσαι καθηγητής σημαίνει ότι, πέρα απ’ τη διδασκαλία που είναι μια μαγική υπόθεση, έχεις τη δυνατότητα να δημιουργείς με τους μαθητές σου κάποιους δεσμούς φιλίας και αγάπης, κι αυτό είναι κάτι που δε χάνεται, αντίθετα, μένει και αναπτύσσεται μες στα χρόνια. 

Θα έλεγα πάντως, με κάθε σοβαρότητα, ότι το πιο σημαντικό που έμαθα από τους μαθητές μου είναι ότι μπορείς να κερδίσεις την αγάπη τους. Δεν ξέρω πώς ακριβώς, είναι ένα μυστήριο που δεν μπόρεσα να ξεδιαλύνω όλα αυτά τα χρόνια. Ο Σωτήρης από το «Κάτσε καλά» ίσως έχει να πει περισσότερα. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι η αγάπη των μαθητών σε δεσμεύει, σου επιβάλλει το χρέος της αιώνιας ευγνωμοσύνης. 

Επειδή λέγονται πολλά, πολύ άδικα μάλιστα, για την αξιολόγηση των καθηγητών, από τους διάφορους  τηλεοπτικούς και μη φωστήρες, ο ήρωας του βιβλίου, κριτής ως διευθυντής, και κρινόμενος ως καθηγητής, μας δίνει μια ιδέα για το είδος αυτής της πολύκροτης αξιολόγησης.