ΕΠΙ Τῌ ΠΑΝΕΝΔΟΞῼ ΚΟΙΜΗΣΕΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

«Γιατί ἐσύ, Δέσποινα, συγκεντρώνεις ὅλες τίς χάρες, εἶσαι ἡ ἔκφραση κάθε τελειότητας, ζωντανός πίνακας καί εἰκόνα κάθε ἀγαθοῦ καί κάθε τιμιότητας, ἐπειδή μόνον ἐσύ, ἀξιώθηκες καί ἔλαβες ὅλα τά χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀφοῦ μάλιστα μόνον ἐσύ κατά παράδοξο τρόπο κράτησες μέσα στά σπλάχνα σου καί ἔγινες κατά θαυμαστό τρόπο κα­τοικία αὐτοῦ ἀπό τόν ὁποῖο πηγάζουν ὅλοι αὐτοί οἱ θησαυροί. Μετά ἀπ’ αὐτά καί τώρα μέ τόν θάνατό σου προχώρησες στήν ἀθανασία καί δίκαια ἀπό τή γῆ πέρασες στόν οὐρανό, ὥστε στά ὑπερουράνια νά εἶσαι αἰωνίως συγκάτοικος μέ τόν Κύριο καί ἀπό ἐκεῖ εὐεργετώντας τήν κληρονομία σου καί μέ τίς ἀσταμάτητες προσευχές σου στόν Κύριο νά εἶναι αὐτός εὐνοϊ­κός γιά ὅλους»[1]. (Ἁγ. Γρηγορίου Παλα­μᾶ, ὁμι­λία ΛΖ’, 6).     

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μέ συναισθήματα θρησκευτικῆς εὐλάβειας καί ψυχικῆς ἀνατάσεως ἑορτάζουμε σήμερα τήν πανευφρόσυ­νη καί φωτοφόρο μνήμη τῆς Κοιμή­σεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς θερμῆς προ­στάτιδος τῶν χρι­στιανῶν καί μητέρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἕνα ἀνθρώ­πινο ποτά­μι, μέ δά­κρυα χαρᾶς καί προσμονῆς στά μάτια, μέ τά κεριά τῆς πίστεως ἀναμμένα στά χέρια καί στίς ψυχές, στέκεται μέ ἱερό δέος μπροστά στήν πανσεβάσμια καί ἱερώτατη μορφή τῆς Παντοβασίλισ­σας, γιά νά ἀναθέσει σέ αὐτήν τίς ἐλπίδες, τούς πόνους, τούς ἱερούς πό­θους, τίς δυσκολίες καί τούς στεναγ­μούς του, προσβλέπο­ντας μέ ἐμπιστοσύνη στίς ἀκοίμητες  πρεσβεῖες της πρός τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου.

 Στήν Παναγία Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί ἰδική μας, κατά χάριν, Μητέρα καί ἐγγυήτρια τῆς σωτηρίας μας ὀφείλουμε αἰώνια εὐγνωμοσύνη, καθώς ἐκείνη ὡς ἡ ἀληθῶς Κεχαριτωμένη, ὁ πανευκλεής καρπός τοῦ ἀν­θρωπίνου γένους εὐαρέστησε στόν Θεό, ἀφοῦ «μόνον αὐτή στάθηκε ἀνά­με­σα στόν Θεό καί σ’ ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος καί ἔκανε τόν Θεό, Υἱό ἀνθρώπου καί τούς ἀνθρώπους υἱούς τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ τήν γῆ τήν ἔκα­με οὐρανό καί τό ἀνθρώπινο γένος τό ἐθέωσε» (Ἁγ. Γρηγορίου Παλα­μᾶ, ὁμι­λία λζ’ 3, 26-28). Ἡ Κοίμησή Της, τήν ὁποία ἱεροπρεπῶς ἑορτάζουμε σή­με­ρον, εἶναι κατά τόν Θεοφόρο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ ζωηφό­ρος, καθώς δι’ αὐτῆς ἡ Κυρία Θεοτόκος μεταβαίνει σέ οὐ­ράνια καί ἀθάνατη ζωή.

Ἡ εὐκλεής μνήμη τῆς ἐνδό­ξου Κοιμήσεως τῆς ὑπερευλογημένης Δέσποινας εἶναι, παρά πᾶσαν ἀν­θρωπίνη λογική, χαρμόσυνη ἑορτή καί παγκό­σμια πανήγυρις, καθώς ὄχι μόνο ἀνα­νεώνει τή μνήμη τῶν θαυμα­σίων Της, ἀλλά καί ἐπιχορη­γεῖ μέ ἐλπίδα καί δύναμη ὁλόκληρη τήν ζωή μας. Αὐτῆς τῆς μεγάλης παγκο­σμίου πνευματικῆς χαρᾶς καλούμεθα
σήμερον ὅλοι μας νά γίνου­με μέτοχοι καί κοινωνοί. Τήν ἁγία καί φωτο­φόρο χάρη Της ἐπιζητοῦμε ἐκ βάθους ψυχῆς πάντοτε καί  μέ πί­στη προσ­τρέχουμε στήν ἁγία σκέπη Της, γιά νά βροῦμε ἔμπνευση στόν ἀγώνα μας, ἀσφαλῆ προσανατολισμό καί νόημα στήν ζωή μας, στήριγμα καί ἀνακού­φιση στούς πειρασμούς καί τίς ταλαιπω­ρίες τῆς ζωῆς μας, παράκληση καί παρηγορία στίς πτώσεις καί τίς ἀστοχί­ες μας. Σέ αὐτήν μέ ἐμπιστοσύνη ἀναθέτουμε τίς ἐλπί­δες μας γιά τήν πα­ροῦσα καί γιά τήν μέλλουσα ζωή. Αὐτῆς τίς φιλό­στοργες καί μητρικές προσευχές πρός τόν φιλάνθρωπο Θεό ἐπικα­λούμεθα ὡς προ­στασίαν ἀπό πάσης ἐπιβουλῆς «ὁρατῶν καί ἀορά­των ἐχθρῶν». Τήν μεγα­λύνουμε ὡς τήν μόνην Θεοτόκον, τήν τιμοῦμε ὡς ἀλη­θῶς Ἀει­πάρθενον, τήν μακαρίζουμε μέ  ὕμνους ὡς τήν «Κεχαριτωμέ­νην», «τήν καλήν ἐν γυναιξί», τήν ἱκετεύουμε ὡς πηγήν ἀκένωτον καί τά­μεῖον ἀσύλητον ζωῆς, χάριτος καί δυνάμεως, τήν ἀτενίζουμε ὡς σκέπη τοῦ κόσμου «πλατυτέρα νεφέλης», τήν νιώθουμε ὡς τό ἀληθινό καί ἀξε­πέραστον πρότυπον τοῦ κατά Θεόν πιστεύοντος ἀγω­νιζομένου καί θεου­μένου ἀνθρώπου.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μέ ἱερό θάμβος καί δέος στεκόμεθα σήμερον ἐνώπιον τῆς ὁλόφω­της μορφῆς τῆς Παναγίας καί ἐπιποθοῦμε μέ ὅση δύναμη ἔχουμε νά τιμή­σουμε, νικώντας τόν φόβο μέ τόν πόθο, ἐκείνη πού εἶναι τό «πανάρ­ρητον τῆς οἰκονο­μίας κειμήλιον» κατά τόν ἅγιον Ἐπιφάνιον Κύπρου, «τό κάλλος τῆς ἀνθρώπινης φύσεως» κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκη­νό καί «τό μεθόριον κτιστοῦ καί ἀκτίστου» κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Πα­λα­μᾶ. Ἄς τήν παρακαλέσουμε λοιπόν θερμῶς, δανειζόμενοι τούς λόγους τοῦ
Μεγά­λου Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλα­μᾶ, λέγοντες πρός αὐτήν. «Ἆρον σου τά ὄμματα Μαριάμ καί ἴδε εὐσπλάχνως τους, Εἰκόνι Σου τῇ Σεπτῇ πα­ρεστώτας Κόρη καί σέ παρακαλοῦντας καί πλήρωσον αἰτήσεις τούτων Πανύμνητε». Δηλαδή: «Σήκωσε τά μάτια σου Μαριάμ καί δές μέ τό σπλα­χνικό σου βλέμμα ὅλα τά παιδιά σου πού κυκλώνουν τήν σεπτή Σου Εἰκό­να καί Σέ θερμοπαρακαλοῦν γιά νά μεσιτεύῃς στόν Κύριο, ὥστε νά ἐκ­πληρωθοῦν οἱ ἐπιθυμίες τῆς ψυχῆς τους καί τά πρός Αὐτόν αἰτήμα­τά τους».

Ἡ πλουσία χάρις, ἡ κραταιά σκέπη καί οἱ ἀκοίμητες προ­σευχές τῆς ὑπερευλογημένης καί ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθέ­νου Μαρίας εἴθε νά προστατεύουν τήν πατρίδα μας στίς δύσκολες αὐτές ὥρες καί νά μᾶς σκεπάζουν στοργικῶς καί προστατευτικῶς ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας. Ἀμήν.

Χρόνια πολλά, ἅγια καί θεοχαρίτωτα

Μετ’ εὐχῶν καί ἀγάπης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ