Η σκέψη που με πιλατεύει διαρκώς και δε λέει να φύγει από το μυαλό μου η εικόνα
Βρέθηκα τις προάλλες στο ομορφότερο, ίσως, σημείο της πόλης των Σερρών, στην ακρόπολη, πάνω στο λόφο του Κουλά, δίπλα στο κάστρο του Ορέστη για να απολαύσω με την παρέα μου τον απογευματινό μας καφέ.
Τελικώς, μόνο απόλαυση δεν ήταν....
Η θέα της μικρής πελάτισσας, η οποία χάζευε ανέμελα από ψηλά την πόλη, ενώ οι γονείς(!) της καθόταν ξέγνοιαστοι πρώτο τραπέζι πίστα με είχε συνεχώς στην τσίτα.
Όπως μπορεί να διακρίνει κανείς, με πολύ ευκολία, από τις φωτογραφίες ο κίνδυνος να χαθεί κάποια ζωή ελλοχεύει ανά πάσα στιγμή.


Τα ερωτήματα που γενιώνται αμέσως είναι: α) αν θα μπορούσε ο/οι ιδιοκτήτης/ες να έχουν κάνει ένα προστατευτικό κιγκλίδωμα συμβατό στο περιβάλλοντα χώρο. Ή κι ο Δήμος Σερρών πριν το νοικιάσει θα μπορούσε να το είχε προβλέψει.
β) Το ίδιο δεν θα έπρεπε να γίνει και στο σημείο-παρατηρητήριο όπου ανεβαίνουν μικροί και μεγάλοι για να δουν την πόλη και την πεδιάδα των Σερρών.
γ) Παρατηρώντας γύρω βλέπει κάποιος πως το πευκοδάσος κινδυνεύει επίσης, όχι από τα τσιγάρα των θαμώνων, αλλά από το μπουρί του καταστήματος που σχεδόν αγγίζει τα δέντρα.
δ) Πως δόθηκε η άδεια από τις αντίστοιχες αρχές ασφάλειας;

Ας το προσέξουν οι υπεύθυνοι, πριν θρηνήσουμε κάποιο θύμα...
Για τα σκουπίδια στο λόφο θα μιλήσουμε άλλη φορά.
Η ειρωνεία του πράγματος είναι πως όλοι τρέχουμε για να απολαύσουμε, χωρίς να βλέπουμε μπροστά μας, ούτε να σκεφτόμαστε το αύριο...