- Τήν Κυριακή 12 Αὐγούστου, θά ἱερουργήσει στήν Θεία Λειτουργία πού θά τελεσθεῖ στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Βύσσιανης Σερρῶν.  

Στίς 7:30 τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας, θά χοροστατή­σει στήν Ἱερά Παράκληση πού θά τελεσθεῖ στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Δημητρίου Ἄνω Βροντοῦς.

- Τήν Δευτέρα 13 Αὐγούστου, στίς 7:30 τό ἀπόγευμα, θά χοροστατή­σει στήν Ἱερά Παράκληση πού θά τελεσθεῖ στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσοπηγῆς Σερρῶν.

- Τήν Τρίτη 14 Αὐγούστου, στίς 7:30 τό ἀπόγευμα, ὁ Σεβ. Ποιμενάρ­χης μας θά χοροστατήσει στόν πανηγυρικό Ἀρχιερατικό Ἑσπερινό καί στήν λιτάνευση τοῦ Ἐπιταφίου τῆς Παναγίας, πού θά τελεσθοῦν στόν ἑορτάζοντα Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Σερρῶν.

- Τήν Δευτέρα 15 Αὐγούστου, κύρια ἡμέρα μνήμης τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, ὁ Σεβ. θά ἱερουργήσει στήν πανηγυρική Θεία Λειτουργία πού θά τελεσθεῖ στόν ἑορτάζοντα Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου τῆς πόλεώς μας.

Συνημμένως ἀποστέλλεται τό Μήνυμα τοῦ Σεβασμιωτάτου γιά τήν

ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.             

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ

ΕΠΙ Τῌ ΠΑΝΕΝΔΟΞῼ ΚΟΙΜΗΣΕΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

«Ἡ Παναγία μας μόνη, σταθεῖσα ἀνάμεσον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, τόν μέν Θεόν υἱόν ἀνθρώπου ἐποίησε, τούς δέ ἀνθρώπους υἱούς Θεοῦ. Χω­ρίς τήν μεσιτείαν αὐτῆς κανένας, οὔτε ἄγγελος, οὔτε ἄνθρωπος, δύνα­ται νά πλησιάσῃ εἰς τόν Θεόν, ἐπειδή καί αὐτή εὑρίσκεται μόνον με­θόριον ἀναμεταξύ τῆς ἀκτίστου καί κτιστῆς φύσεως... ὡς μήτηρ ἀλη­θῶς τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτή μόνη εἶναι, ὄχι μόνον ὁ θησαυροφύλαξ ὅλου τοῦ πλούτου τῆς Θεότητος, ἀλλά καί ὁ διαμοιραστής εἰς ὅλους, καί ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, ὅλων τῶν ἀπό Θεοῦ διδομένων εἰς τήν κτί­σιν ὑπερφυσικῶν ἐλλάμψεων καί θείων καί πνευματικῶν χαρισμά­των. Καί δέν εἶναι τινάς πού νά τήν ἐπεκαλέσθη μέ πίστιν καί νά μήν τόν ὑπήκουσε μέ εὐσπλαχνίαν. Αὐτός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ἀγαπητός υἱός τῆς Παρθένου ἔδωκε τή μητέρα Του διά μητέρα μας καί συνήγο­ρον νά μᾶς βοηθῇ πρός σωτηρίαν μας» (Ἅγιος Νικόδημος ὁ  Ἁγιορεί­της ).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

              Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ σήμερον κατακλύζει τούς ὀρθοδόξους ἱερούς Ναούς καί τά ἱερά προσκυνήματα τῆς θεοσκεπάστου πατρίδος μας, γιά νά ἑορτάσει μέ συναισθήματα θρησκευτικῆς εὐλάβειας καί πνευματικῆς ἀ­νατάσεως τήν πανευφρόσυ­νη καί φωτοφόρο μνήμη τῆς ἀθανάτου Κοιμή­σεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς θερμῆς προ­στάτιδος τῶν χριστιανῶν καί μητέρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἕνα ἀνθρώ­πινο ποτάμι μέ βαθειά συγκίνηση καί μέ τό κερί τῆς πίστεως καί τῆς ἐλπίδος  ἀναμμένο στήν ψυχή του, στέκεται μέ ἱερό δέος καί βαθύτατο σεβασμό μπροστά στήν ὁλόφωτη μορφή τῆς Παντοβασίλισσας, γιά νά ἐμπιστευθεῖ σέ αὐτήν
τούς πόνους, τούς ἀλάλητους στεναγμούς, τίς δυσκολίες καί τά προβλή­ματά του, προσβλέπο­ντας ἱκετευτι­κῶς στίς ἀ­κοίμητες καί ἀποτελεσματι­κές πρεσβεῖες της πρός τόν Σωτῆρα τοῦ κό­σμου, τόν Κύριόν μας  Ἰησοῦν Χριστόν  

Στήν Παναγία Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί ἰδική μας κατά χάριν  ἀ­ληθῆ μητέρα, τήν ἀσφαλεστάτη ἐγγυήτρια τῆς ζωῆς μας ἀλλά καί τό θεό­τευκτον «ἐργαστήριον τῆς σωτηρίας ἡμῶν» ὀφείλουμε αἰώνια εὐγνωμοσύ­νη, καθώς ἐκείνη, ὡς ὁ πανευκλεής καρπός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, εὐαρέ­στησε μέ τήν ἁγία καί πανάσπιλη ζωή της στόν Θεό καί εἴλκυσε τήν θεο­ποιό χάριν Του ἐπάνω της καί δι’αὐτῆς σέ ὁλόκληρο τό γένος τῶν ἀνθρώ­πων, γενομένη ἀληθῶς Μητέρα τοῦ παντεχνήμονος Λόγου. Ἀπό αὐτό ἀκριβῶς τό ὑπέρλογο καί φιλανθρωπότατο μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας ἐκπορεύεται ἀενάως ἡ ἀθάνατη δόξα καί ὁ πραγματικός ἔπαινος τῆς ἁγί­ας Παρθένου. «Ἡ ἄ­σπορος σύλληψις, ἡ θεία ἐνοίκησις, ὁ τόκος ὁ ἄφθορος τοῦ δευτέρου προ­σώπου τῆς Παναγίας Τριάδος» συνιστοῦν κατά τόν θεῖο Ἰωάννη τόν Δα­μασκηνό τόν ἀληθῆ καί αἰώνιο μακαρισμό τῆς Κεχαριτω­μένης κόρης. Αὐ­τός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο «ἡ εἰς αὐτήν τιμή, εἰς τόν ἐξ αὐτῆς σαρκωθέντα Υἱόν ἀνάγεται». Ἀλλά καί ὁ θάνατός της, τόν ὁ­ποῖον δοξολο­γικῶς καί εὐφροσύνως ἐνθυμούμεθα σήμερον εἶναι φυσικός μεν, ταυτο­χρόνως ὅμως καί ἔνδοξος καί ζωηφό­ρος. «Ἡ θυγάτηρ τοῦ πά­λαι Ἀδάμ», ἡ πανάμωμος κόρη τῆς Ναζαρέτ «τάς πατρικάς εὐθύνας ὑπέρ­χε­ται» καί θάνατο ἀποθνήσκει ἀνθρώπινο καί «τῇ νομίμῳ ταφῆ παραδί­δο­ται» καί διά τοῦ θανάτου μεταβαίνει μετά δόξης πολλῆς σέ οὐράνια καί ἀ­θάνατη ζωή. Διά τοῦ θανάτου της ἡ μητέρα τῆς αὐτοζωῆς ἀποθέτει τήν φθαρτότητα τοῦ χοϊκοῦ σκήνους της καί ἐνδύεται δόξα καί αἴγλη θεϊκή καί αἰώνιο. Χάρις στήν «ἀ­πειροδύναμον ἀγαθότητα» τοῦ Υἱοῦ της, ὁ Ὁποῖ­ος διά τοῦ θανάτου Του ἐπάτησε τόν θάνατο καί «τά πάντα ποιεῖ καινά», ὁ θάνατος τῆς Κυρίας Θεοτό­κου δέν λογίζεται πλέον ὡς τιμωρία καί κα­ταδίκη, ἀλλά ὡς «ζωοκοίμη­τος μετάστασις πρός ζωοτέραν ζωήν» ὅπως ἐκ­διδάσκει ὁ ἅγιος Γερμανός, Πατριάρχης  Κωνσταντινουπό­λεως. Ἡ μνήμη τῆς πανενδό­ξου Κοιμήσεώς Της εἶναι χαρμόσυνη ἑορτή καί παγ­κόσμια πανήγυρις ὅλης τῆς κτίσεως, ὁρατῆς καί ἀοράτου, καθώς  ὄχι μόνο ἀνα­νεώνει τή μνήμη τῶν μεγαλείων της, ἀλλά καί ἐπιχορη­γεῖ μέ οὐράνια

εὐλογία, ἀθάνατη ἐλπίδα καί ἀκατα­γώνιστη δύναμη ὁλόκληρη τήν ζωή μας.

Ἀγαπητοί καί φιλοπάρθενοι χριστιανοί,

Τήν παντοδύναμη καί φωτοφόρο χάρη τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Θεοῦ μᾶς καλεῖ ἰδιαιτέρως σήμερα, τήν χαριτώνυμο ἡμέρα τῆς πανσέπτου ἑορτῆς της, ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας νά οἰκειοποιηθοῦμε πρός χάριν τῆς σω­τηρίας μας. Στήν ἁγία καί μητρική της σκέπη μποροῦμε νά βροῦμε στή­ριγμα καί ἀνακού­φιση στούς ποικίλους πειρασμούς καί τίς ταλαιπω­ρίες τῆς παρούσης ζωῆς. Σέ αὐτήν μέ ἐμπιστοσύνη ἀναθέτουμε, μετά Θεόν, τήν ἐλπί­δα μας γιά τήν παροῦσα καί γιά τήν μέλλουσα ζωή. Αὐτῆς τίς φι­λό­στοργες καί δραστικώτατες πρεσβεῖες πρός τόν φιλάνθρωπο Θεό ἀπο­ζητοῦμε, ἐμεῖς τά παιδιά της, τά πληγωμένα ἀπό τά λάθη, τίς ἀστοχίες μας καί κυρίως τίς καταστροφικές γιά τήν ζωή μας ἐπιφορές τοῦ ἀντιδί­κου μας, γνωρίζοντας τήν ἀστείρευτη ἀγάπη της πρός ὅλους ἐμᾶς, πού εἴ­μεθα ἡ ἀπό τόν Θεόν δωρηθεῖσα κληρονομία της. Τήν τιμοῦμε μέ λόγους ἱε­ρούς, μέ ὕμνους μελωδικούς, μέ σκιρτήματα καρδιᾶς καί δάκρυα ψυχῆς,  ἀξιοχρέως καί ὀφειλετικῶς ὡς ἀληθῆ Θεοτόκο, ὡς ἐκείνη πού προσέφερε  τήν ὕπαρξή της ὁλοκληρωτικῶς καί ἐλευθέρως στόν Θεόν γιά τόν Ὁποῖον ζοῦσε, ὥστε διά τῶν ἁγνῶν καί παρθενικῶν αἱμάτων της νά σαρκωθεῖ ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ πρωτουργός τῆς σωτηρίας μας. Τήν σεβόμεθα ὑπερβαλλόντως ὡς τό ὑπερχειλίζον ταμεῖον τῶν θεοειδῶν ἀρετῶν καί  τῶν χαρίτων τοῦ Θεοῦ, τό ἀληθινό καί ἀξεπέραστον πρότυπον τοῦ πι­στεύοντος, ἀγωνιζομένου καί θεουμένου ἀνθρώπου. Τέλος μέ συντριβή καρδίας καί ταπεινό φρόνημα θερμῶς τήν παρακαλοῦμε σέ τούτους τούς  ἰδιαιτέρως κρίσιμους καιρούς μας, μέ τούς θεόπνευστους λόγους τοῦ με­γάλου Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλα­μᾶ λέγο­ντες «Δός λύσιν, ὦ Δέσποινα, τῶν κατεχόντων δεινῶν. Πάντα τῇ σῇ δυνά­μει μετασκεύα­σον ἐπί τό κρεῖττον, καί οὕτως ἐπιμέτρησον ἵνα τῇ σῇ χάριτι σωζόμενοι τε καί δυναμούμενοι, δοξάζωμεν τόν ἐκ σοῦ δι’ ἡμᾶς σαρκωθέ­ντα προαιώ­νιον Λόγον, σύν τῷ ἀνάρχῳ τούτου Πατρί, καί τῷ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς ἀτελευτήτους αἰῶνας».

 Ἡ δε πλουσιόδωρος  χάρις, ἡ κραταιά σκέπη καί οἱ ἀκοίμητες προ­σευχές τῆς Παναγίας μας εἴθε νά σκέπουν φιλοστόργως καί προστατευτι­κῶς τήν πατρίδα μας καί ὅλους σας, εὐλογημένοι ἀδελφοί μου, στίς δύ­σκολες αὐτές ὥρες.

Χρόνια πολλά, ἅγια καί θεοσκέπαστα