Νέα στάση εργασίας – διευκολυντική και μόνο στην Αττική - 16/9 από την ΑΔΕΔΥ

«Όποιος δε θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει»

Την ώρα που η κυβέρνηση συνεχίζει την επίθεση με την συζήτηση 16/9 για τη Συνταγματική Αναθεώρηση στη Βουλή, την ρητή άρνηση 13^ου και 14^ου μισθού και των εξαγγελιών κοροϊδία στη ΔΕΘ και την ακρίβεια, η ΑΔΕΔΥ καλεί ξανά σε διευκολυντική στάση εργασίας μόνο στην Αττική στις 16/9.  Έχει προηγηθεί η στάση εργασίας στις 14/7 στην έναρξη της διαδικασίας της Συνταγματικής αναθεώρησης και η συγκέντρωση συνδικαλιστικών στελεχών στις 31/8 στο Υπ Οικονομικών ως «απάντηση» στην απόφαση του ΣτΕ που νομιμοποιούσε την περικοπή των δώρων. Η συγκέντρωση των περίπου 100 συνδικαλιστών!!!  καθορίστηκε την ώρα της συνεδρίασης του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ και το οδήγησε σε μια fasttrack συνεδρίαση για να πραγματοποιηθεί η κινητοποίηση.

Στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ, την Πέμπτη 10/09, επαναλήφθηκε το σκηνικό που στήθηκε στο Γενικό Συμβούλιο στις 31/8, όπου η πρόταση της ΔΑΣ, στο όνομα της «προετοιμασίας για την επιτυχία της απεργίας» – χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία – μετατοπίζεται στο 3^ο 10ήμερο του Οκτώβρη, αν προκύψει τότε η ψήφιση των μέτρων της ΔΕΘ και η πιθανή «προοπτικής κλιμάκωσης και συνάντησης με τον ιδιωτικό τομέα». Η πρόταση υπερψηφίστηκε από την ΔΑΚΕ και την ΕΑΕΚ – όπως και στο ΓΣ-  για να συσπειρώσει στη συνέχεια και την ΔΗΣΥΠ, τη Συνδικαλιστική Ανατροπή , αλλά και το Δίκτυο Ανεξ. συνδικαλιστών (ΟΤΑ) και την ΕΑΣ που δήλωσαν συμφωνία.

Απορρίφθηκε η πρόταση των Παρεμβάσεων, και στο ΓΣ και στην ΕΕ, για έναρξη αποφασιστικού απεργιακού αγώνα με 48ωρη απεργία στις 30/09 και 1/10 με δυνατότητα συνάντησης των αγωνιζόμενων κλάδων – ήδη υπάρχει πρόταση στις ΓΣ από τη ΔΟΕ για απεργία 30/9 – αλλά και πανεργατική απεύθυνση στις 1/10, με πολύμορφη προετοιμασία με ενημερώσεις, συλλαλητήρια, καταλήψεις, οριζόντιου από τα κάτω συντονισμού σωματείων και συλλογικοτήτων και άμεση συνέχεια και κλιμάκωση. Η Συνδικαλιστική Ανατροπή, αν και κατέθεσε πρόταση για 48ωρη απεργία στις 14-15 Οκτωβρίου με την προοπτική της κλιμάκωσης, τελικά μπήκε στη συζήτηση για το τρίτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου, χωρίς καμιά δέσμευση ούτε για το αν θα είναι 24ωρη ή 48ωρη ούτε για το αν θα υπάρχει συνέχεια και κλιμάκωση. 

Αντί μετά την απόφαση του ΣτΕ για τα δώρα, που έδειξε ότι η αφλογηστία της ΑΔΕΔΥ με στάσεις εργασίας (Φλεβάρης 2026) και συγκεντρώσεις συνδικαλιστών (πριν το Πάσχα 2026) χωρίς σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική δεν φέρνει αποτελέσματα και χρειάζεται  απεργιακή αντεπίθεση

Αντί μετά τα μαζικά συλλαλητήρια στη ΔΕΘ να υπάρξει κατεύθυνση γενικού ξεσηκωμού με Γενικές συνελεύσεις παντού και συγκεκριμένο απεργιακό πρόγραμμα διαρκείας, που θα ενώνει τους εργαζόμενους στον αγώνα για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης που βρίσκεται απονομιμοποιημένη από την λαϊκή δυσαρέσκεια και τα σκάνδαλα, για μια ακόμη φορά οι παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού - παρέα με τη ΔΑΣ- μεταθέτουν  από συνεδρίαση σε συνεδρίαση τις αποφάσεις και ροκανίζουν πολύτιμο χρόνο για τους εργαζόμενους, τον οποίο χρησιμοποιεί η κυβέρνηση τόσο για να υλοποιήσει την αντιλαϊκή της πολιτική όσο και για να ελιχθεί. Χαρακτηριστικό των επιδιώξεων της ΔΑΚΕ είναι το ότι απέτρεψε την ψήφιση  πρότασης για 48ωρη απεργία, ψηφίζοντας την πρόταση της ΔΑΣ για μετατόπιση της απεργίας στο τρίτο δεκαήμερο αλλά δεν ψήφισε καμιά κινητοποίηση πέρα από … συσκέψεις και περιοδείες. 

Η επίθεση στους εργαζόμενους μαίνεται! Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός αποδέχεται την πολεμική οικονομία και τη σταθερότητα…

Σε μια περίοδο που  ο πόλεμος και η πολεμική οικονομία αρπάζουν 7 δις για τους νατοϊκούς εξοπλισμούς και 5 δις δώρο στο δολοφονικό κράτος του Ισραήλ για την τρύπια «ασπίδα του Αχιλλέα», που δεν προστάτεψε ούτε το Ισραήλ, και τα ετήσια κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων απογειώνονται όπως και τα έσοδα του κράτους και τα πλεονάσματα ως αποτέλεσμα της φοροληστείας των εργαζόμενων, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο συζήτησης που εργαλειοποιείται από εθνικισμό και ρατσισμό, ενώ ταυτόχρονα  χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση ως άλλοθι για την οικονομική πολιτική και τους εξοπλισμούς για να ενισχύσει τα εκβιαστικά διλήμματα και τη συναίνεση των εργαζόμενων και της νεολαίας. Σε πλήρη ευθυγράμμιση με το κυρίαρχο αφήγημα της πολεμικής οικονομίας και της ανάπτυξης υπεραμύνθηκαν των εξοπλισμών και του πλαισίου Σταθερότητας της ΕΕ στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ τόσο η ΔΑΚΕ όσο και η ΔΗΣΥΠ - προβάλλοντας την «τούρκικη απειλή» και επαναλαμβάνοντας τα περί «ισχυρής Ελλάδας» - ενώ η ΕΑΕΚ και η Συνδικαλιστική Ανατροπή προσπάθησε να στηρίξει ότι οι διεκδικήσεις μας «χωράνε» στην πολιτική του πολέμου και της σταθερότητας της ΕΕ.  

Η εμπλοκή  της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, με την ευθύνη της κυβέρνησης και τη συναίνεση ή ανοχή των υπολοίπων αστικών κομμάτων, λειτουργεί ως μέγγενη που συνθλίβει δικαιώματα και έχει τελικά ως καύσιμο υλικό τη ζωή όλων μας και ιδιαίτερα των νέων που καλούνται να υπερασπιστούν τα αμερικανονατοϊκά συμφέροντα, τις βάσεις και τα Σαουδαραβικά πετρέλαια και τα τάνκερ των εφοπλιστών, που πλουτίζουν από την κρίση και τον πόλεμο.

Η ακρίβεια και η φοροληστεία, η διάλυση του ΕΣΥ, των δομών πρόνοιας, το βάθεμα των κοινωνικών ανισοτήτων και η ιδιωτικοποίηση στην εκπαίδευση, το ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών καθιστούν την καθημερινότητα αβίωτη. Καταστολή, εκφοβισμός, περιστολή των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων  για όποιον αντιδρά και αγωνίζεται. ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεις, Τέμπη, Πύλος, πυρκαγιές και φυσικές καταστροφές συμπληρώνουν την εικόνα μιας χώρας που το καθεστώς Μητσοτάκη αγκαλιά με τον  Νετανιάχου, παρακολουθεί, εκβιάζει, θρέφει κομματικούς ημετέρους χρησιμοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό και συγκαλύπτει ελέγχοντας τη δικαστική εξουσία.

Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος παράγει εξαγγελίες-ψίχουλα  με αυξήσεις κοροϊδία της τάξης του 1-1,5 ευρώ τη μέρα καθαρά στο μέλλον, που θα εξανεμιστούν από την ακρίβεια και τη φορολογία πριν και αν δοθούν. Κυρίως όμως ενδυναμώνει τις αυταπάτες για μια διαφορετική πολιτική μέσα από κοινοβουλευτική εναλλαγή. Όσο μέσα στη βουλή η αστική αντιπολίτευση συμπορεύεται στους βασικούς πολιτικούς άξονες, (πόλεμος-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ-Δημοσιονομικό Σύμφωνο κλπ) και πλασάρεται ως έντιμη, αξιόπιστη, αδέκαστη διαχειρίστρια του ίδιου περιεχομένου αλλά διαφορετικού περιτυλίγματος,το αποτέλεσμα για το λαό - όσο ο ίδιος παραμένει θεατής των εξελίξεων - θα παραμένει το ίδιο. Ούτε αποτελεί διέξοδο η από τα αριστερά συσσώρευση δυνάμεων και εξαγωγή συμπερασμάτων σε μια κοινοβουλευτική κεφαλαιοποίηση της οργής και της δυσαρέσκειας που καταλήγει και αυτή σε συμβολικές κινητοποιήσεις ενώ αρνείται και δεν οργανώνει τη σύγκρουση των εργαζόμενων με την αντιλαϊκή πολιτική.

Η αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών (όπως και στο παράδειγμα των  νομικών ενεργειών  πχ προσφυγή για 13^ο-14^ο) όχι μόνο δεν είναι πανάκεια και δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το να βγει ο λαός στο προσκήνιο και με τους αγώνες του να καθορίσει τις εξελίξεις. Και στην προκειμένη περίπτωση το συνδικαλιστικό κίνημα παραμένοντας στο περιθώριο ως βραχίονας εκτόνωσης της δυσαρέσκειας και κομματικό-εκλογικό συμπλήρωμα χωρίς διάθεση αγώνα και σύγκρουσης, ανακυκλώνει τη δυσπιστία προς το ίδιο και υπονομεύει κάθε συλλογική προσπάθεια.

ΑΓΩΝΑΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ

Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να ξαναγυρίσουμε στο αλφαβητάρι των αγώνων που είναι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η απεύθυνση στη βάση, στα πρωτοβάθμια σωματεία, για να ξεπεράσουμε την απογοήτευση που σπέρνει η συνδικαλιστική  γραφειοκρατία προτείνοντας ένα πρόγραμμα δράσης που να αντιστοιχεί στην αντιπαράθεση με την αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και το οποιοδήποτε εναλλακτικό διαχειριστικό  κυβερνητικό σχήμα θέλει προκύψει μετά τις εκλογές.

Η ΑΔΕΔΥ όφειλε να καλέσει σε ξεσηκωμό με άξονες τον αγώνα για 1. πραγματικές αυξήσεις ενάντια στην ακρίβεια 2. Για μόνιμη και σταθερή εργασία ενάντια στην ελαστική και την αύξηση του χρόνου εργασίας και την εντατικοποίηση – βαθύτερη εκμετάλλευση(ωράριο, συμβασιούχοι, επισφάλεια, διορισμοί) 3.για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις με επιστροφή στο δημόσιο και υπεράσπιση του κοινωνικού χαρακτήρα των αγαθών της υγείας-πρόνοιας, της παιδείας, ενέργειας, νερού, συγκοινωνιών και των δημοσίων υπηρεσιών απέναντι στην εμπορευματοποίηση. 4. Συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες, Πειθαρχικές διώξεις, ν. Χατζηδάκη και 5. Ενάντια στον πόλεμο - πολεμική οικονομία, τους εξοπλισμούς και τα Μνημόνια - Σύμφωνα σταθερότητας και την ανάπτυξη των κερδών.

Η ΑΔΕΔΥ όφειλε να συντονίσει τον αγώνα των κλάδων (Ομοσπονδιών) με κατεύθυνση τη συνάντηση και κοινή διεκδίκηση με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, τους φτωχούς αγρότες, την εργαζόμενη και σπουδάζουσα νεολαία για ένα παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Να διαμορφώσουμε ένα  πρόγραμμα δράσης  που θα στηρίζεται στη βάση, τις ΓΣ και επιτροπές αγώνα για ένα πολύμορφο αγώνα  διαρκείας με επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις ((48ωρων/24ωρων) σε εβδομαδιαία βάση.

Η ΑΔΕΔΥ αρνείται ακόμα και την αρχή ενός τέτοιου αγώνα με μια 48ωρη απεργία όπως προτείναμε και στα δύο τελευταία ΓΣ ως Παρεμβάσεις. Κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση  της αποσυσπείρωσης και της απογοήτευσης των εργαζόμενων. 

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Να αποφασίσουμε και να επιβάλουμε από τα πρωτοβάθμια σωματεία μας, με ΓΣ, με απεργιακές επιτροπές και συντονισμό σχέδιο ανατρεπτικού αγώνα.

Ø  Απέναντι στην πλήρως απονομιμοποιημένη πολιτικά κυβέρνηση  δεν προσδοκούμε τη «σωτηρία» στους επίδοξους σωτήρες του μεταβαλλόμενου πολιτικού σκηνικού. Καμιά αναμονή στις κοινοβουλευτικές εξελίξεις. Καμιά ανάθεση. Τη διέξοδο για την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζόμενων θα δώσουν οι εργαζόμενοι με τον αποφασιστικό αγώνα τους.

Ø  Να μπλοκάρουμε την αντιδραστική Συνταγματική αναθεώρηση

Ø  Να ανατρέψουμε τα Προγράμματα «Σταθερότητας», τα «ματωμένα» πλεονάσματα και τα δημοσιονομικά σύμφωνα της ΕΕ που φέρνουν φτώχεια, ακρίβεια, άθλιους μισθούς, ομηρία συμβασιούχων, υπερεργασία και ιδιωτικοποιήσεις

Ø  Να ανατρέψουμε την πολιτική της φτώχειας, των ιδιωτικοποιήσεων, του πολέμου, του αυταρχισμού, της συγκάλυψης και των σκανδάλων

ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ!

Ø  ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΟΝΗ! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ από τα κοινοβουλευτικά παζάρια και τις αναδιατάξεις κομμάτων και προσώπων που υπηρετούν την κυρίαρχη πολιτική.