Η θεατρική παράσταση με τίτλο «Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε…» της Oriana Fallaci, παραγωγής της ΔΗ.Κ.Ε. ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών και υπό την αιγίδα της Ερασιτεχνικής της Σκηνής, ταξιδεύει στην Ορεστιάδα συμμετέχοντας στο
«27ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Νέας Ορεστιάδας – Το Γκατζολάκι».

Η παράσταση παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2026 στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, σε σκηνοθεσία Κικής Μάλαμα, τιμώντας τον διαχρονικό αγώνα των γυναικών για ελευθερία, ισότητα, αυτοδιάθεση και σεβασμό.

Παίζουν επί σκηνής: Αποστόλου Φανή, Καβακίδου Αθηνά
Συμμετέχουν: Ελευθεριάδου Σμαρώ, Καλλιτσάρης Μάκης, Παπαδόπουλος Νίκος, Σαμοπουλου Δώρα, Τζιάρας Γιώργος, Τσακανιάς Γιώργος

Συντελεστές
Απόδοση Κειμένου-Δραματολογική Προσέγγιση: Κική Μάλαμα
Μετάφραση: Έρη Κανδρή
Φωτισμοί: Νίκος Παπαδόπουλος
Ήχος: Μάριος Λέκκας
Σκηνικά: Σοφούλης Μαλτάς, Κώστας Μαρτίν, Γιώργος Πεταλωτής,
Social Media: Ηρακλής Τζαρίδης

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
«Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ..» αυτόν τον τίτλο έδωσε η Oriana Fallaci σε ένα εκρηκτικό και άκρως ρεαλιστικό ντοκουμέντο-ημερολόγιο. Έναν τίτλο που, πιθανώς, διχάζει λόγω της ωμής του αλήθειας, της βαθιάς ψυχολογικής προσέγγισης της «μητρότητας» σε κάθε της διάσταση.
Ένας «άτυπος διάλογος» μιας ΦΩΝΗΣ σε απόγνωση, μιας Γυναίκας-καριερίστα αντιμέτωπης με τον εαυτό της και με τη συνθήκη μιας αναπάντεχης και μη επιθυμητής εγκυμοσύνης. Η ηρωίδα της δεν έχει όνομα, δεν αποκαλύπτει την ηλικία ή την καταγωγή της, απευθύνεται και εκπροσωπεί, συνεπώς, κάθε Γυναίκα. Εκεί συνίσταται η σημαντικότητα και η διαχρονικότητα του κειμένου. Τρυφερότητα, Ρομαντισμός, Αγάπη, Ενσυναίσθηση, ΑΛΛΑ και Πανικός, Φιλοδοξία, Μοναξιά, Κοινωνικός Αποκλεισμός, Ορμόνες. Κάπου εκεί ανάμεσα αμφιταλαντεύεται ΑΔΙΑΚΟΠΑ η ηρωίδα της Fallaci, αντιμετωπίζοντας μια ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ, ΑΛΗΘΙΝΗ και ΕΠΙΚΑΙΡΗ συνθήκη κατάματα.

“… Είμαι, αλήθεια, ΑΞΙΑ να φέρω ένα παιδί στον κόσμο…; ”
“…Και oι προσωπικές μου ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ;… ”
“…Είναι η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ υπέροχο δώρο ή μήπως πρόκειται για «ξεκάθαρο» εγωισμό;…”
“…Kαι ποιος σου ζήτησε να ΜΕ φέρεις σε έναν ΣΚΛΗΡΟ κόσμο…;!”
“ …Και οι ΑΛΛΟΙ;… Τους ακούω ΑΚΟΜΗ να ΦΩΝΑΖΟΥΝ… ”
“…. H ΖΩΗ είναι κάτι εκπληκτικό: κλείνει τις πληγές με ταχύτητα τρομακτική. Άλλωστε, ακόμα και οι ουλές εξαφανίζονται … Μικραίνουν και στο τέλος σβήνουν … Μα, και αν δεν έμεναν οι ουλές, πως θα ΘΥΜΟΜΑΣΤΑΝ;”
(Oriana Fallaci )