[+] [a] [-]
Άλλες σχετικές ειδήσεις Σχόλια
Από τον Τραμπ και την AI μέχρι την ελληνική γραφειοκρατία και την παγκόσμια ύφεση, ο νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών Σερ Χριστόφορος Πισσαρίδης μιλά στη LIFO για το μέλλον της εργασίας και την απειλή του λαϊκισμού, εξηγώντας γιατί η Ελλάδα χρειάζεται λιγότερο Δημόσιο.
«Eίναι αλήθεια ότι οι Έλληνες λειτουργούν καλύτερα όταν βρίσκονται υπό συνθήκες πίεσης ή απειλής, αλλά σε καιρούς ειρήνης διακατέχονται από μια αναβλητικότητα».
Σε έναν κόσμο που βρίσκεται συνεχώς σε μεταβατικό στάδιο υπάρχει ένα όνομα που ξεχωρίζει στο τοπίο της σύγχρονης οικονομικής σκέψης χάρη στη βαθιά επίδραση που έχει ασκήσει και τις πρωτοποριακές του ιδέες, ο νομπελίστας Χριστόφορος Πισσαρίδης. Γεννήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου το 1948 και μεγάλωσε σε μια χώρα που αναζητούσε τη μετα-αποικιακή της ταυτότητα.
Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ και συνέχισε τις διδακτορικές του σπουδές στο London School of Economics (LSE), όπου και παρέμεινε ως καθηγητής για μεγάλο μέρος της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν είχε αρχίσει να διδάσκει, η ανεργία ήταν το σημαντικότερο πρόβλημα της βρετανικής κοινωνίας. Έκτοτε, ήταν εκείνος που με την έρευνά του θα συνέβαλλε καθοριστικά στην κατανόηση των επιπτώσεων των οικονομικών πολιτικών στις αγορές εργασίας.
Απ’ τα πρώτα του βήματα ανέπτυξε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κοινωνικο-οικονομικά φαινόμενα. Έκτοτε, άρχισε να ασχολείται ενδελεχώς με τις θεωρίες που θα άλλαζαν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ανεργία και τις τεχνολογικές αλλαγές, επηρεάζοντας καταλυτικά το θεωρητικό πλαίσιο της μακροοικονομικής ανάλυσης. Ο Χριστόφορος Πισσαρίδης αποτελεί μία από τις πλέον διακεκριμένες προσωπικότητες στον χώρο της οικονομικής επιστήμης και είναι γνωστός για τον νηφάλιο λόγο του και τις τεκμηριωμένες παρεμβάσεις του σε κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα. Μάλιστα, συνεχίζει να δραστηριοποιείται ενεργά στην έρευνα και στον δημόσιο διάλογο.
«Όποια διεθνή λίστα με στατιστικές και αν ανοίξεις, θα δεις ότι η Ελλάδα βρίσκεται πάντα στην τελευταία θέση. Κι αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί, δεν με ενοχλεί μόνο. Δεν μπορεί μια χώρα που είναι δημοκρατική και καπιταλιστική, όπως η Ελλάδα, να είναι ουραγός, πίσω από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία».