Αρκούσε η ολοκλήρωση του πρώτου μόλις χρόνου από την εκλογή της σημερινής δημοτικής Αρχής για να φανεί πως ο Δήμαρχος Σερρών κ. Αγγελίδης είναι «γυμνός». Οι μόνοι που δεν θέλουν να το δουν και να το φωνάξουν είναι οι «παρατρεχάμενοί του», που όπως φαίνεται εξακολουθούν να παραμυθιάζονται με την εικόνα του «αδιαφιλονίκητου» ηγέτη που έχει ταυτίσει τη μοίρα του με αυτήν της πόλης.

Μακράν κάθε αρχικής προσδοκίας ο κ. Δήμαρχος από τη στιγμή που ντύθηκε με τα «διαφανή» άμφια της εξουσίας, εκδήλωσε όλα εκείνα τα συμπτώματα που έκανε αρκετούς να στέκονται κριτικά απέναντι στο ενδεχόμενο να καταλάβει την εξουσία. Φόβοι που δυστυχώς επιβεβαιώνονται.  

Ένα από αυτά τα συμπτώματα και ίσως αυτό που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς, είναι ο «βοναπαρτισμός». Σύμφωνα με το λεξικό, συνιστά «Πολιτικό φαινόμενο κατά το οποίο η εξουσία συγκεντρώνεται σε ένα πρόσωπο που έχει τη λαϊκή αποδοχή, κυβερνά αυταρχικά και, ακόμη κι αν πιστεύει ότι υπερασπίζεται τα λαϊκά συμφέροντα, στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τους στόχους μιας ολιγαρχίας».

Θα μπορούσαμε να αριθμήσουμε πολλά παραδείγματα που θα επιβεβαίωναν τον παραπάνω ορισμό. Όμως η συνεδρίαση του τελευταίου δημοτικού συμβουλίου νομίζουμε πως αρκεί:  

Συζητείται η ψήφιση εισήγησης της Δημοτικής Αρχής, για να εγκριθεί η μετάβαση του δικαιώματος αποκομιδής των απορριμμάτων σε ιδιώτες. Οι αντεγκλήσεις εντονότατες τόσο από την πλευρά των εργαζομένων που βλέπουν να ενταφιάζεται η προοπτική της εργασίας τους, όσο και από την πλευρά της αντιπολίτευσης που κρίνει πως η Δημοτική Αρχή παραδίνει άνευ όρων, μέρος των αρμοδιοτήτων της σε ιδιώτες.

Ο κ. Δήμαρχος, μετά από εντονότατες αντεγκλήσεις, ανακεφαλαιώνοντας ζητά την υπερψήφιση της εισήγησης και αμέσως μετά προτείνει την έκδοση ψηφίσματος, όπου και θα αποτυπώνεται η βούληση τόσο του δημοτικού συμβουλίου όσο και των εργαζομένων να αντισταθούν στο ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών καθαριότητας. «Τρικυμία εν κρανίω» κυριολεκτικά.

Αμέσως μετά έρχεται το θέμα των στρατοπέδων. Περιχαρής ο Δήμαρχος δηλώνει πως μετά από «επίμονες διαπραγματεύσεις», πήρε ακόμη μία «έκπτωση» από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και πως τώρα είναι η μοναδική μας ευκαιρία να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ. Εξάλλου τι μας ζητούν οι άνθρωποι (απέφυγε επιμελώς τη λέξη εκβιασμός):  να τους δώσουμε το δικαίωμα να «φιλοξενήσουν» 2.500 χιλιάδες σε ένα μόνον μέρος του στρατοπέδου. Το υπόλοιπο θα το έχουμε να το χαιρόμαστε (εμείς ή οι 2500 κάτοικοί του;). Άλλωστε ποιοι είμαστε εμείς που θα σηκώσουμε το ανάστημα απέναντι στο Υπουργείο. Αυτοί έχουν το μαχαίρι αυτοί και το πεπόνι.

Δηλαδή και εν συντομία ο ρόλος του Δημάρχου, σύμφωνα πάντα με τον κ. Αγγελίδη είναι να διαπραγματεύεται κόσμια παίρνοντας τα «αποφάγια». Το να διεκδικήσει δυναμικά το σύνολο των στρατοπέδων, κάτι για το οποίο «κόπτονταν» προεκλογικά, σήμερα φαντάζει «άκαιρο». Η πολιτική της ανεμοδούρας.

Δριμύτατη ήταν, στη συνέχεια, η επίθεση που εξακόντισε εναντίον του σύσσωμη η αντιπολίτευση, η οποία κατέθεσε και ανέπτυξε σωρεία ακλόνητων επιχειρημάτων υπέρ της επιτακτικής ανάγκης για τη δυναμική διεκδίκηση του συνόλου των στρατοπέδων, ως τη μία και μοναδική προοπτική για να αποκτήσει η πόλη ενιαία μητροπολιτικά πάρκα που θα αλλάξουν τη φυσιογνωμία της. Όπως επίσης και για την προκλητικά ανακόλουθη πολιτική του.

Τελικά  μίλησε εκ νέου η πλειοψηφία. Μοιραίοι και άβουλοι οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας, έκλεισαν αυτιά και μάτια και πέρασαν μία ακόμη απόφαση.

Όμως ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και να είναι σίγουροι πως δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου εύκολος.