Η δημοτική κίνηση «διάβαση πεζών» με αφορμή τη νέα πρόταση του δημάρχου Σερρών κ. Πέτρου Αγγελίδη για την αξιοποίηση των πρώην στρατοπέδων στο δήμο Σερρών αναφέρει σε ανακοίνωσή της με τίτλο «Στρατόπεδα-Με εκπτώσεις δε γίνεται πολιτική, κ. δήμαρχε» τα παρακάτω:

Μέχρι πρότινος ο κ. Δήμαρχος «πανηγύριζε» για την επιτυχή διαπραγμάτευση της πολεοδόμησης του στρ. Εμ. Παπά, θεωρώντας πως η παραχώρηση των 65 στρ. στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνιστούσε τη μοναδική λύση για να περιέλθει στους Σερραίους πολίτες η υπόλοιπη έκταση των ανενεργών στρατοπέδων.

Την ίδια στιγμή σύσσωμη η αντιπολίτευση στηλίτευε τη «δουλοπρέπεια» που επιδείκνυε ο κ. Δήμαρχος και ζητούσε την άνευ όρων παράδοση του συνόλου της έκτασης που καταλαμβάνουν τα στρατόπεδα, ως το μόνο επιθυμητό στόχο. Δήλωση που κατατέθηκε με τον πλέον ευκρινή και κατηγορηματικό τρόπο και στον υπεύθυνο «διαμεσολαβητή» του Υ.ΕΘ.Α..

Στη νέα πρότασή του ο κ. Δήμαρχος, προβάλει ως «Ηράκλειο άθλο» το αποτέλεσμα της νέας διαπραγμάτευσής του με τους «αποικιοκράτες» του Υ.ΕΘ.Α.. Σύμφωνα με την πρόταση αυτή τα στρέμματα που παραχωρούνται περιορίζονται στα 50. Κατά πως φαίνεται «έπιασε» ο κ. Δήμαρχος το Υπουργείο σε περίοδο εκπτώσεων.

Να του προτείνουμε, λοιπόν, να επιμείνει λίγο περισσότερο. Οι καιροί δύσκολοι, ελέω δυσβάστακτης οικονομικής κρίσης, οπότε ας διεκδικήσει μια «καλύτερη τιμή».

Το μεγαλύτερο, όμως, δυστύχημα για το Δήμαρχό μας, είναι πως δεν έχει καταφέρει να καταλάβει, παρά την μακρόχρονη ενασχόλησή του με τα κοινά, πως πολιτική με εκπτώσεις δε γίνεται.

Ένας αιρετός άρχοντας που σέβεται, κατ’ αρχάς τον εαυτό του, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να διεκδικεί δυναμικά και πάντα προς όφελος των δημοτών του, την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Και τα συμφέροντα του Δήμου είναι ευθέως αντίθετα με την «μπακάλικη» λογική που υπηρετεί το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Όσο πιο γρήγορα καταλάβει ο κ. Δήμαρχος το μέγεθος της προσωπικής του ευθύνης, όσο πιο σύντομα συνειδητοποιήσει πως το συμφέρον του Δήμου βρίσκεται υπεράνω των εργολαβικών συμφερόντων (από οπουδήποτε και αν προέρχονται αυτά), τόσο γρηγορότερα θα βρει αυτή η (άμοιρη) πόλη το βηματισμό της.

Δυστυχώς όμως, εξ’ όσων φαίνεται, η παραπάνω διεκδίκηση, που δε συνιστά τίποτα παραπάνω από αυτονόητη υποχρέωσή του Δήμου, ξεπερνά κατά πολύ τον κ. Δήμαρχο, όπως άλλωστε «ξεπερνούσε» και τις πραγματικές δυνατότητες των προηγούμενων δημοτικών Αρχών.

Αυτό, λοιπόν, που θα προτείναμε στον ιδιαίτερα φιλόδοξο Δήμαρχό μας, που από ότι φαίνεται μοναδικός του καημός είναι να αφήσει έργο «μεγάλο» στη μικρή θητεία του, είναι να περιορίσει τη δραστηριότητά του στα μικρά και καθημερινά, που του πηγαίνουν περισσότερο. Μπορεί να μην κερδίσει την υστεροφημία του, αλλά τουλάχιστον θα έχει βάλει και αυτός τη δική του μικρή ψηφίδα στο «μωσαϊκό» της πόλης μας.