Η συμφωνία των Πρεσπώνπροβλέπει τηδιαδικασία που πρέπει να τηρηθεί από τις δυο συμβαλλόμενες πλευρές.

 Πρωτίστως η πΓΔΜκύρωσε τη συμφωνίατο καλοκαίρι του 2018, εκδίδοντας σχετική νομοθετική διάταξη, χωρίςωστόσοαυτή να φέρειτην υπογραφή του ανώτατουάρχοντα της Χώρας, του Πρόεδρου κου Ιβανοφ, καθώς όπως ισχυρίζεται δεν νομιμοποιούνταν να το πράξει, επικαλούμενος  τα άρθρα 118&119 του συντάγματος τους.Συγκεκριμένα το Άρθρο 119αναφέρει πως :«Διεθνείς συμφωνίες συνάπτονται στο όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Διεθνείς συμφωνίες μπορούν επίσης να συνάπτονται από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, όταν αυτό καθορίζεται από το νόμο».

Την ίδια στιγμή που οΠρόεδροςΙβανοφ, υποστηρίζει πως εφόσον δεν είχεπροηγηθείσχετικόςνόμοςο οποίος να καθορίζει το δικαίωμασύναψηςΔιεθνούςΣυμφωνίας από τον ΥπουργόΕξωτερικών της χώρας ή άλλο πρόσωπο   (σ.σ. σχεδόναπίθανο να αγνοούσεσχετικήεκδοθείσα νομοθεσία)παραπέμπονταςρητάστο Σύνταγμα της Χώρας.(βλ. αρθρο 119 Συντάγματος πΓΔΜ), η δικαιοσύνη διεξάγειπροκαταρκτικήεξέταση για τους λόγους για τους οποίουςαρνήθηκε ο πρόεδροςΙβανοφ να υπογράψει την επίμαχηδιάταξη, με το κρινόμενοαποτέλεσμα να αναμένεται  με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς σε περίπτωση δικαίωσής του, θεωρείται πως θα υπάρξουν σημαντικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας και όχι μόνο.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφέρουμε πως η συγκεκριμένη«άρνηση υπογραφής»εκ μέρους του ΠρόεδρουΙβανοφτης συμφωνίας των Πρεσπών, επικαλούμενοςουσιαστικάύψιστοκανόναεσωτερικούδικαίου, δίνειτροφή γιασκέψη στο κατά πόσοηεκδοχή του οδηγείμεταξύ άλλων, σε λόγουςακυρότητας της σύναψης ΔιεθνούςΣυμφωνίας, αφού το άρθρο 46§1της Συμβάσεως της Βιέννης ορίζει ρητά ότι : <<Το κράτος δε δύναται να επικαλεσθεί το γεγονός, ότι η συναίνεσίς του όπως δεσμευθή διά συνθήκης εδόθη κατά παραβίασιν διατάξεως του εσωτερικού του δικαίου, αναφερομένης εις την αρμοδιότητα συνομολογήσεως συνθηκών και ως εκ τούτου ακυρούσης την συναίνεσίν του, εκτός εάν η παραβίασις αύτη ήταν έκδηλη και αφορούσε κανόνα εσωτερικού δικαίου θεμελιώδους σημασίας.>>

Από το παραπάνω καθίσταται σαφές ότι τα κράτη θα πρέπει να ελέγχουν από πριν την συνταγματικότητα και εν γένει την εγκυρότητα μιας συνθήκης (πρβλ. τον έλεγχο του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου28).

Μάλιστα, δεν είναι λίγα τα δημοσιεύματα της γείτονος χώρας που κάνουν λόγογιανομικά εμπόδια στη συμφωνία μεταξύ της πΓΔΜ και της Ελλάδας σχετικά με την αλλαγή του ονόματος,με τον καθηγητήΝτιμίταρApasievο οποίος  είναι και μέλος της ηγεσίας του κόμματος Αριστερά,να κάνει λόγο για προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο, ώστε να ακυρωθεί η σύμβαση, διότι όπως ισχυρίζεται είναι αντίθετη προς το Σύνταγμακαι καμία διεθνής συμφωνία δεν μπορεί να είναι ισχυρότερη από αυτό. Γίνεται επίσης λόγος και για νομικό προηγούμενο έτους2002, όταν το Συνταγματικό Δικαστήριο της Χώρας ακύρωσε τη διεθνή συμφωνία με την Ελλάδα σχετικά με τον πετρελαιαγωγό ΟΚΤΑ, καθώς όπως αποφάνθηκαν, οι συνταγματικοί δικαστές η συμφωνία, η οποία υπεγράφη το 1999 μεταξύ των κυβερνήσεων της πΓΔΜ και της Ελλάδας, ήταν αντισυνταγματική. Δείτε σχετικό άρθρο εδώ : https://www.mkd.mk/makedonija/politika/ustavniot-sud-ednash-vekje-ja-ocenuvashe-ustavnosta-na-megjunaroden-dogovor

Η κυβέρνηση ΖΑΕΦ,ωστόσο ανενόχλητηαπό τα όσασυμβαίνουν στο εσωτερικό της χώρας και αφού εξασφάλισε την απαιτούμενη πλειοψηφία της Βουλής, προέβειστις σχετικές τροποποιήσεις άρθρων του συντάγματος ( σ.σκατά της επιταγές της συμφωνίας των Πρεσπών όπως ο ίδιος υποστηρίζει), όπως εν συνεχεία αυτέςαπεσταλλησανστην Ελληνική κυβέρνηση. 

Παράλληλα, στην Ελλάδα πληθώρα δημοσιευμάτων φιλοξενούν αναφορές που κάνουν λόγογια μια Συμφωνία η οποία έχει περάσει δια συνταγματικής εκτροπής στην πΓΔΜ, και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής η επικύρωσή της από την Ελλάδα. Ενώ δεν είναι λίγες οι φωνέςαυτές που ζητούννα πάρει θέσηοίδιος ο ανώτατοςπολίτικοςάρχων της χώρας,ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κοςΠαυλόπουλος.

Σημειώνεται πως εκτός από τα δικαστήρια σε έλεγχοσυνταγματικότητας των νόμωνπροβαίνουν και η Βουλήαλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Συμφώνα με το άρθρο100§1 του κανονισμού της Βουλής κατά την ψήφιση ενός νόμου οΠρόεδρος της Boυλής και κάθε Boυλευτής ή μέλoς της Kυβέρνησηςμπoρεί να ζητήσει, στo στάδιο της καταρχήν συζήτησης, να απoφανθεί η Boυλήαναφoρικά με συγκεκριμένες αντιρρήσεις πoυ προβάλλει για τη συνταγματικότητα νομοσχεδίoυ ή πρότασης νόμoυ.Με αυτόν τον τρόπο προτάσσεται ένα ισχυρό κοινοβουλευτικό εργαλείο.

Επιπρόσθετα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά την έκδοση και δημοσίευση νόμου μπορεί να αναπέμψει ψηφισθέν νομοσχέδιο επειδή το έκρινε αντισυνταγματικό (βλ. αρ.42 του Συντάγματος «…ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αναπέμψει στη βουλή νομοσχέδιο…εκθέτοντας και τους λόγους  αναπομπής»).

Πρόκληση ; ευκαιρία ; η ένας άλλος δρόμος  ;

Ένα είναι σίγουρο.Τώρα που ξεκινούν στην Ελλάδα οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και η διαδικασία της συζήτησης, βρισκόμαστε μπροστά σε ανακατάταξη του πολιτικού σκηνικού που δεν θα αφήσει αδιάφορη την κοινωνία.