ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

«Ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος, ἐν πόλει Δαυίδ». (Λκ 2, 10, 11).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Γιά μία ἀκόμη φορά μᾶς ἀξιώνει σήμερα τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μας, μέσα στόν λειτουργικό χρόνο τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας νά ἑορτά­σουμε τήν θεία Ἐνανθρώπησή Του, νά προσκυνήσουμε τό μέγα καί παράδοξο Μυστήριο τῆς Σαρκώσεώς Του, νά χαροῦμε τήν σωτήρια ἐπίσκεψή Του στή γῆ καί νά λάμψουν οἱ ἀποσταμένες ψυχές μας ἀπό τό οὐράνιο φῶς τοῦ θεοδρόμου ἀστέρος τῆς ἁγίας Βηθλέεμ.

Στό πρόσωπο τοῦ γεννηθέντος Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί μέσα ἀπό τό ἀπολυτρωτικό Του ἔργο ἀποκαλύπτεται μέ θαυμαστό τρόπο ἡ ὀν­τολογική ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί ὅλης τῆς θείας δημιουργίας. Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα συγκλονιστικό γεγονός, πού φανερώνει στόν κόσμο τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τήν μέριμνά Του γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τόν ἀνακαινισμό τῆς δημιουργίας. Μέ τήν ἐν χρόνῳ γέννησή Του, ὁ «Εἷς τῆς Τριάδος», ὁ ἀθάνατος Λόγος τοῦ Πατρός προσλαμβάνει φιλανθρώπως καί συγκαταβατικῶς ὅλο τό ἀνθρώ­πινο φύραμα, πτωχεύει καί κενώνεται γιά τόν ὑπαρξιακό πλουτισμό τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Θεός τοῦ παντός διά τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας Του ἦλθε στή γῆ ὡς ὁ νέος Ἀδάμ ἐν σχήματι ταπεινώσεως, γιά νά ἀναπλάσει, νά θεραπεύσει, νά δικαιώσει, νά φωτίσει τόν ἄνθρωπο καί νά εὐλογήσει ὁλόκληρη τήν κτίση, ἡ ὁποία ἔφερε ἐπάνω της τά μελανά στίγματα τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος.

Ἡ ἐνσάρκωση καί ἡ φανέρωση τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος μέσα στήν ἀνθρώπινη ἱστορία εἶναι τό «μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον» (Α' Τιμ. 3, 16), τό ὑπερφυές θαῦμα τῶν αἰώνων, ὁ πυρήνας τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἄπειρος φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἡ αἰτία ὥστε νά διέλ­θει τούς οὐρανούς καί νά ἐνδυθεῖ τήν ἀνθρώ­πινη φύση, γιά νά ἀναζητή­σει καί νά σώσει τόν πεσμένο ἄνθρωπο, τήν χαμένη εἰκόνα Του, τό δικό Του δημιούργημα. Ἡ δεινῶς ἀμαυρωθεῖσα καί θανασίμως τραυματισθεῖ­σα φύσις μας εὑρίσκετο πεσμένη ἡμιθανής στό βυθό τῆς ἁμαρτίας καί ὡς ἐκ τούτου εἶχε τήν ἀνάγκη ἀπό κάποιο πανίσχυρο χέρι γιά νά τήν ἀνασύ­ρει καί νά τήν σώσει. Ἐπειδή ὅμως κανενός συνδούλου τό χέρι, ἀγγέλου ἤ ἀνθρώπου, δέν εἶχε αὐτή τήν ἱκανότητα, καθώς ἡ πτῶσις τοῦ ἀν­θρώπου δέν ἦταν ἁπλῶς ἠθική ἀλλά βαθιά ὀντολογική, ἐκτείνεται φιλοστόργως ἡ πανσθενουργός πατρική δεξιά τοῦ Ὑψίστου γιά νά ἀνελκύσει ὑπερφυῶς τήν φύσιν μας «ἐξ Ἅδου καί σκιᾶς θανάτου» ὅπου εὑρίσκετο κει­μένη ὡς «ἐξαίσιον πτῶμα» καί νά τήν ὁδηγήσει θεωμένη καί ἀπαστρά­πτουσα ψηλά στόν θρόνο τῆς θεότητος. Τό ἀσύλληπτο αὐτό μυστήριο εἶ­ναι παντός ἄλλου ἀνώτερο καί δέν συγκρίνεται οὔτε καί μέ αὐτή τήν δημιουργία τοῦ κόσμου ἀπό τόν Θεό ἐκ τοῦ μηδενός. Ὁ «ἀεί Ὤν», ὁ Ἄναρχος καί Ἄκτιστος Θεός, τώρα γίνεται ὁ Ἴδιος δημιούργημα, «ὁ ἀόρα­τος ὁρᾶται, ὁ ἀναφής ψηλαφᾶ­ται, ὁ ἄχρονος ἄρχεται, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ Υἱός ἀνθρώπου γίνεται» (Ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος ΛΗ', Εἰς τά Θεοφάνεια, εἴτουν Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος), γεννᾶ­ται, βαπτίζεται, σταυρώνεται, ἀνίσταται, ἀνα­λαμβάνεται στούς οὐρανούς μέ σῶμα καί μορφή ἀν­θρώπινη καί δοξάζεται στούς αἰῶνες ὡς ἀληθής Θεάνθρωπος. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός χαρακτηρίζει τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ὡς «τό πάντων καινῶν, καινότατον θαῦμα, τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον» (Ἔκδο­σις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως Γ´ 45, ΕΠΕ 1, 282).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἀναλαμβάνει ὁλόκληρη τήν ἀνθρώ­πινη φύση, «ὅλον τόν Ἀδάμ, τόν πρό τῆς παραβάσεως, τόν ἁμαρτίας ἐλεύ­θερον» (Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός), παρεκτός ἁμαρτίας, διότι ἡ ἁμαρτία 
δέν ἀνήκει στήν φύση μας ἀλλά «ἐν τῇ ἡμετέρᾳ αὐτεξουσίῳ προαιρέσει» (Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός), δηλαδή στήν ἐλεύθερη βούλησή μας, γιά νά θεραπεύσει καί νά θεώσει τόν ἄνθρωπο, καθώς «τό γάρ ἀπρόσληπτον καί ἀθεράπευτον» (Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός). Νά ἑνώσει τό ἄκτιστο μέ τό κτιστό στό πρόσωπό Του καί ἔτσι νά ἀνα­στρέψει τήν φορά τῆς κτίσεως ὅλης πρός τόν ἀφανισμό καί τό μηδέν. Στό θεανδρικό πρόσωπό Του ἑνώθηκε ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη φύση «ἀσυγ­χύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως». Ἔχουμε Πατέρα τόν Θεό, τόν Ὁποῖο βλέπουμε στό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὡς φιλάνθρωπο καί ἐλεήμονα, στοργικό καί παντοδύναμο, δίκαιο καί ἀληθινό. Ὁ Θεός γεννήθηκε στή γῆ ὡς ἄνθρωπος, γιά νά ἀναζητήσει ὡς στοργικός Πατέρας τό πλάσμα Του, νά θεραπεύσει τό προπατορικό ἁμάρτημα πού ἄνοιξε τίς πύλες τοῦ θανάτου, νά κατακρίνει τήν ἁμαρτία στήν πανακήρατη σάρκα Του, νά συντρίψει τόν θάνατο καί τόν διάβολο, νά χαρίσει ζωή καί πληρότητα ζωῆς, νά σταματήσει τήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτίσεως πρός τό ὑπαρξιακό μηδέν. Γίνεται ἕνα μέ μᾶς γιά νά μᾶς λυτρώσει, νά μᾶς χριστοποιήσει, ὥστε μέ τήν δική Του χάριν νά γίνουμε «κοινωνοί θείας φύσεως» (Β'  Πέτρ. 1, 4). Γι' αὐτό καί ἡ οὐράνια ἐξαγγελία στούς Ποιμένες ὅτι «ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος» (Λκ. 2, 11) μᾶς γεμίζει μέ χαρά ἀνείπωτη καθώς βεβαιωνόμεθα ὅτι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. 1, 14). Μέσα στό θάμβος τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας μπο­ροῦμε πλέον ἀπό αὐτήν τήν ζωή νά ἑορτάζουμε «ἀεί Χριστούγεννα» (Ἅγι­ος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής). Ἄς πλατύνουμε λοιπόν τίς καρδιές μας, ἀδελ­φοί, γιά τόν Χριστό, ὥστε νά γεννηθεῖ στήν καρδιά μας. Ἐκεῖνος ταπεινά καί φιλόστοργα θά ἔλθῃ. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά ἑτοιμάσουμε τή φάτνη τῆς ψυχῆς μας, ἀπομακρύνοντας τήν ἀπιστία, τόν ἐγωισμό, τήν ἀπληστία, τήν ἰδιοτέλεια, τήν ἀδικία, τό ψέμα, τήν μισανθρωπία καί κάθε κακία. Και­ρός πλέον νά ἀνανοηματοδοτήσουμε μέ τήν θερμουργό δύναμη τῆς πίστεως στό Σωτῆρα Χριστό τήν ἀνευλόγητη, ἄπονη, ἀδιάφορη, ἀνέλπιστη καί ἀνειρήνευτη ζωή μας. Ἄς κάνουμε σήμερα, Χριστούγεννα, μιά νέα ἀρχή.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ, ΑΔΕΛΦΟΙ! ΑΛΗΘΩΣ ΕΤΕΧΘΗ!

Χρόνια πολλά, εὐλογημένα καί ἅγια.

Ἡ δε χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ δι’ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου εἴθε νά εἶναι πάντοτε μαζί σας.

Μετ’ εὐχῶν ἐγκαρδίων καί ἀγάπης ἐν Χριστῷ νηπιάσαντι

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ