Θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Παυλίδη

«Ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης (1800-1922) –

 Εκπαίδευση και πολιτική»

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι :

Πελαγίδης Στάθης, Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας

Τσιρκινίδης Χάρης, Συγγραφέας – Νομικός

Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας, οι :

·       Η Αδελφότητα Μικρασιατών Ν. Σερρών «Ο Άγιος Πολύκαρπος»

·       Ο Σύλλογος εκπαιδευτικών Π.Ε. Ν. Σερρών «Εμμ. Παππάς»

·       Ο Σύλλογος Ποντίων Ν. Σερρών «Εύξεινος Λέσχη»

·       Και οι «Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη»

Συντονισμός εκδήλωσης :

Λία Μαυρίδου, δημοσιογράφος

Σας κοινοποιούμε:

·       Την ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

·       Και Εισαγωγικό Σημείωμα με Λίγα Λόγια για το Βιβλίο.

Αντώνη Υπ. Παυλίδη,

Ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης (1800-1922)

Εκπαίδευση και πολιτική

Εκδόσεις: Σμυρνιωτάκης

Αθήνα 2010, σ. 240

Στην μελέτη του αυτή (τρίτη στη σειρά), ο Σερραίος στην καταγωγή (γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Πεθελινό Σερρών) συγγραφέας Αντώνης Παυλίδης (Σχολικός Σύμβουλος σήμερα της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών), επιλέγοντας ως χώρο την Κωνσταντινούπολη σε μια μακρά περίοδο 120 χρόνων (1800-1922), εξετάζει τη σχέση εκπαίδευσης και πολιτικής στο πλαίσιο ενός τριπόλου: Πατριαρχείο, Οθωμανικό κράτος, Ελληνισμός.

Η Κωνσταντινούπολη, στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν μια πόλη με συνολικό πληθυσμό 1.200.000 κατοίκων και με μια ακμάζουσα ελληνική κοινότητα, τα μέλη της οποίας σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Πατριαρχείου προσέγγιζαν τις 365.000.

Ο συγγραφέας παρακολουθεί την ανάπτυξη αυτής της ελληνικής κοινότητας, δειλά αρχικά και από τα μέσα του 19ου αιώνα με έντονους ρυθμούς, που γίνονται ιλιγγιώδεις κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Περιγράφει τις εσωτερικές και διεθνείς πολιτικές εξελίξεις, συνδέοντάς τις με την οργάνωση και ανάπτυξη της εκπαίδευσης, της οποίας διαχειριστής ήταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εξ αιτίας των προνομίων που του είχαν χορηγηθεί στο πλαίσιο του οθωμανικού συστήματος των εθνικών κοινοτήτων (Milliyet).

Από τα μέσα του 19ου αιώνα η εκπαίδευση αφενός μεν στηρίζει και τροφοδοτεί την ανάπτυξη, αφετέρου αναπαράγει την ιδεολογία και, όσο προσεγγίζουμε τον 20ό αιώνα, αναπτύσσεται με συνεχώς πιο έντονους ρυθμούς, συμβαδίζοντας με την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του Ελληνισμού.

Στον πρόλογό του βιβλίου ο καθηγητής Σήφης Μπουζάκης μεταξύ των άλλων τονίζει ότι ένα ενδιαφέρον στοιχείο της μελέτης αυτής είναι η προσεκτική αξιοποίηση ενός ευρέως φάσματος πηγών, μέσω της συνθετικής ανάλυσης των οποίων ο συγγραφέας κατέληξε σε ενδιαφέροντα ευρήματα, που εμπλούτισαν την ιστορική έρευνα.

Ιδιαίτερα αξίζει να τονιστεί η χρήση της τουρκικής βιβλιογραφίας και κυρίως η αξιοποίηση για πρώτη φορά των πρακτικών της Πατριαρχικής Κεντρικής Εκπαιδευτικής Επιτροπής, ενός φορέα που ασκούσε την εκπαιδευτική πολιτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου μέσω μιας σειράς δραστηριοτήτων, όπως: η ίδρυση και κατάργηση σχολείων, οι διορισμοί και οι απολύσεις των εκπαιδευτικών, το περιεχόμενο εκπαίδευσης, κ.ά.

Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ο διεπιστημονικός χαρακτήρας της έρευνας. Δίνει έμφαση στην εκπαιδευτική πολιτική (του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και του οθωμανικού και ελλαδικού κράτους), στην ιστορία της εκπαίδευσης, στην οθωμανική ιστορία και στην κοινωνική ιστορία της πόλης. Η διαπλοκή όλων αυτών των επί μέρους γνωστικών αντικειμένων αναδεικνύει τη μελέτη σε μια απ’ τις σημαντικότερες στο είδος της.

Το βιβλίο δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να καταλάβει σε βάθος τη σχέση εκπαίδευσης και πολιτικής κατά την εξεταζόμενη περίοδο, αναδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο τη στενή τους αλληλεπίδραση.

Ο λόγος του συγγραφέα Αντώνη Παυλίδη, είναι σαφής και επιστημονικά ακριβής. Είναι ένας λόγος γοητευτικός, με συνεχή ροή που καθηλώνει τον αναγνώστη.