Ο νομός μας εκ της θέσεώς του, αφού βρίσκεται στην παραμεθόρια περιοχή της χώρας, έχει το προνόμιο να μπορεί να έχει μικρό κόστος στα εισαγόμενα από τις βαλκανικές χώρες. Αυτό το προνόμιο όμως αντισταθμίζεται πλήρως από τα μειονεκτήματα που απορρέουν από την ίδια τη συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ο οποία δεν αναγνωρίζει σύνορα στη διακίνηση των προϊόντων.

Μια ιδιότυπη κατάσταση βιώνουμε εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Ζούμε στην Ελλάδα της κρίσης. Βοηθώντας παντοιοτρόπως στην ανόρθωση της οικονομίας, πληρώνουμε φόρους  με όρους ελληνικής πειθαρχίας, αλλά λόγω των ανοικτών συνόρων ο ανταγωνισμός των τιμών είναι άνισος με ¨κτυπήματα κάτω από τη μέση¨.  Η Ευρώπη του Ανδρέα Παπανδρέου και του Φρανσουά Μιττεράν, όπως την οραματίστηκαν κάποτε, είχε ως κύριο συστατικό την εξομοίωση όλων των περιφερειών της Ευρώπης, οικονομικά, δημοσιονομικά και αναπτυξιακά. Τα διάφορα άλλωστε «πακέτα» Ντελόρ, ΕΣΠΑ κ.λ.π. σε αυτό αποσκοπούσαν. Θυμόμαστε όλοι, όσοι το παρακολουθούσαμε, την μαζική μετάβαση Ιταλών από τα βόρεια της χώρας στην Ουγγαρία για τα ψώνια του Σαββάτου.

Τα χρόνια πέρασαν, η επιθυμούμενη ισοστάθμιση των οικονομιών γειτονικών χωρών, μέσω και του μέτρου των πελατών του Σαββατοκύριακου, δεν απέδωσε όσο θα έπρεπε. Η Βουλγαρία παραμένει μια φθηνή χώρα με κατά πολλούς αμφισβητήσιμη ποιότητα, ενώ η Ελλάδα υποχρεώθηκε, για να βγει από το οικονομικό τέλμα, να αυξήσει τον ΦΠΑ και τον φόρο στα καύσιμα. Η περιοχή μας λοιπόν δέχεται «κτυπήματα κάτω από τη μέση», πλέον των υφιστάμενων πιέσεων που αφορά όλους τους Έλληνες.

Ο αυξανόμενος ρυθμός με τον οποίο πείθονται οι Έλληνες επισκέπτες της Βουλγαρίας για την αμφίβολη ποιότητα των βουλγαρικών προϊόντων, δεν αρκεί για να αντιστρέψει το ρεύμα. Η σοβαρή καθίζηση της Σερραϊκής αγοράς τα τελευταία χρόνια, από διαπίστωση γίνεται συναγερμός. Το κατά κεφαλήν εισόδημα έπεσε ραγδαία. Τα αποταμιευτικά κεφάλαια στο νομό μας μειώθηκαν δραματικά. Η ανάπτυξη περιορίζεται κάνοντας την αλλαγή πορείας μείζον θέμα.

Προσφάτως ανακοινώθηκε πως 35 βενζινάδικα έκλεισαν σε όλη τη βορειοελλαδική μεθόριο. Δεν άντεξαν τον ανταγωνισμό των τιμών. Είναι φυσικό πως όσο απομακρυνόμαστε από τα σύνορα, τόσο εξαλείφεται ο λόγος μετάβασης στη Βουλγαρία. Η πόλη των Σερρών είναι 25 λεπτά από τα σύνορα.

Ας δοκιμάσουμε να επισημάνουμε μερικά πράγματα.

Είναι θεμιτός ο ανταγωνισμός των επιχειρήσεων και βοηθάει στη βελτίωσή τους παρέχοντας παράλληλα ποιοτικότερα και φθηνότερα προϊόντα στους καταναλωτές, αλλά μόνο μεταξύ των επιχειρήσεων του ίδιου κράτους (εν προκειμένω η Ελλάδα). Άλλως είναι αθέμιτος και καταστροφικός.

Προσπαθούμε ώστε να αυξάνεται συνέχεια η ποιότητα των προϊόντων στη χώρα μας, καθιστώντας τον έλεγχο στον τρόπο παραγωγής, στις πρώτες ύλες και στο τελικό προϊόν όλο και πιο επιβεβλημένο. Συμβαίνει άραγε το ίδιο με τα βουλγαρικά προϊόντα;

Στη χώρα μας όλο και πιο πολλές επιχειρήσεις θεσπίζουν πιστοποίηση ISO ή TUV-CERT στη διαδικασία παραγωγής τους. Άλλοτε συμμορφούμενες σε απαιτήσεις των αγοραστών τους και άλλοτε για να κάνουν άλματα στην ποιότητα. Τί ισχύει άραγε στην βουλγαρική πλευρά;

Οι συνθήκες και οι πρώτες ύλες παραγωγής τροφίμων στη χώρα μας δεν έχουν καμιά σχέση με το προ εικοσαετίας παρελθόν. Τρόφιμα που στέκονται αξιοπρεπώς στην διεθνή αγορά παράγονται από ατελείωτες εταιρίες. Οι συνθήκες υγιεινής είναι εφάμιλλες με τις βορειοευρωπαϊκές. Συμβαίνει άραγε κάτι αντίστοιχο στη γείτονα ή τεμαχίζουν τα μοσχάρια στις αυλές τους με τσεκούρια; (Όπως μου είπε ότι είδε κάποιος φίλος πρόσφατα.)

Το service των προϊόντων που διακινούνται στην Ελλάδα δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από αυτά που ισχύουν στο αξιοπρεπές διεθνές εμπόριο. Τι μπορεί να κάνει κάποιος με ένα βουλγάρικο προϊόν το οποίο θέλει επισκευή ή συντήρηση;

Είναι αλήθεια ότι κατά βάση τα φθηνά και χαμηλής ποιότητας προϊόντα διοχετεύονται  σε βουλγάρικα καταστήματα σε πόλεις κοντά στα σύνορα, με στόχο τους Έλληνες που σπεύδουν να ψωνίσουν πιστεύοντας ότι « το φθηνό δεν βγαίνει ακριβό»;

Τι εισπράττει η αδύναμη (αυτό τον καιρό) οικονομία της χώρας μας από την εξαγωγή συναλλάγματος στην γείτονα;

Ποιος κερδίζει που κάποιοι συμπολίτες μας εξάγοντας προϊόντα τα επανεισάγουν εδώ κερδίζοντας από τις διαφορές στα φορολογικά καθεστώτα;

Κλασσικοί λοιπόν νόμοι των ανοικτών αγορών, με κορόνες του στυλ «θα εξισορροπήσουν οι τιμές» ή «ο ανταγωνισμός κάνει καλό» ή «αφήστε την αγορά, θα βρει το δρόμο της» δεν ισχύουν στη δική μας περίπτωση. Το περήφανο ελληνικό κράτος θα πρέπει να σκύψει με πατρική στοργικότητα και καλή διάθεση στο παραμεθόριο παιδί του που περνάει δύσκολα, δυσκολότερα από τα άλλα παιδιά του, …λίγο νοτιότερα!

Οι ευχές δεν προλαβαίνουν να μας σώσουν, κάτι πρέπει να γίνει γρήγορα.

Στη κρίση πρέπει να απαντήσουμε με δράσεις….