«Χριστός γεννᾶται δοξάσατε·Χριστός
ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε·Χριστός
ἐπί γῆς ὑψώθητε…» (Ἁγ. Γρηγορίου
Θεολόγου, Λόγος 38, Εἰς τά Θεοφάνια,
εἴτουν Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος).
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἐπέλαμψε καί πάλιν ἡ χαρμόσυνη
καί ἁγία πανήγυρη τῶν Χριστουγέννων, ἡ μητέρα ὅλων τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν. Ὁ Κύριός μας ταπεινῶς
καί ἀθορύβως γεννήθηκε στήν φάτνη τοῦ σπηλαίου τῆς ἁγίας Βηθλεέμ καί μέ τό οὐράνιο καί σωστικό φῶς Του σκέπασε ὁλόκληρη
τήν κτίση. Ἀνέτειλε ἡ ἀνατολή τῶν ἀνατολῶν, ἡ φωταυγής καί φωσφόρος ἡμέρα τοῦ Θεοῦ, πού διαλύει τό πυκνό σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας καί νικᾶ τήν δύναμη τῆς ἁμαρτίας. Τό συγκλονιστικό θαῦμα τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, ἡ ἀνερμήνευτη σύλληψη καί ἡ ἀνέκφραστη γέννηση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «τό πάντων
καινῶν, καινότατον θαῦμα,
τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον», ὅπως χαρακτηριστικῶς θεολογεῖ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός,
γιά μία ἀκόμη φορά φανερώνει στόν κόσμο τήν ἀνεξάντλητη πατρική ἀγάπη
τοῦ Θεοῦ πρός τό δημιούργημά
του, τόν ἄνθρωπο, χάριν τοῦ ὁποίου τέμνει τήν ἱστορία,
ὑπερβαίνει τούς νόμους τῆς φύσεως καί πραγματώνει τό παράδοξο καί ξένο
μυστήριο τῆς θείας σαρκώσεως.
Ὁ Θεός Λόγος, ὁ εἷς τῆς Τριάδος, ἡ εὐδοκία τοῦ Πατρός, στήν γῆ μετά ἀνθρώπων συναναστρέφεται, χωρίς ποτέ νά χωρισθεῖ ἀπό τόν Πατέρα, «ὁ ἄσαρκος σαρκοῦται, ὁ λόγος παχύνεται,
ὁ ἀόρατος ὁρᾶται, ὁ ἀναφής ψηλαφᾶται, ὁ ἄναρχος ἄρχεται, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός ἀνθρώπου
γίνεται» (Ἁγ. Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 38,
Εἰς τά Θεοφάνια, εἴτουν
Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος). Ἡ θεία ἐνανθρώπηση
εἶναι «τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον» (Α’
Τιμ. 3,16) γιά τό ὁποῖο ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος, γεμᾶτος εὐγνωμοσύνη πρός τόν Σωτῆρα Χριστό τονίζει: «Γινώσκετε τήν χάριν
τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι δι’ ὑμᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὧν, ἵνα ὑμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσητε (Β’ Κορ. 8, 9). Ὁ τεχθείς Κύριός μας προσέλαβε θεληματικῶς τήν ὀντολογική, λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, πτωχεία τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά πλουτίσει μέ
πνευματικό πλοῦτο τήν πτωχεύσασα
ἀνθρώπινη φύση. Διά τοῦτο καί ἡ ἐν χρόνῳ γέννηση τοῦ Κυρίου μας
ὀνομάζεται ἀπό τούς
θείους πατέρες τῆς Ἐκκλησίας
μας, συγκατάβασις, κένωσις, ταπείνωσις, πτωχεία. Ὁ προαιώνιος Λόγος ἀπό ἀπροσμέτρητη ἀγάπη γεννᾶται «ἐν Βηθλεέμ
τῆς Ἰουδαίας, ἐν ἡμέραις Ἡρώδου τοῦ Βασιλέως»
(Ματθ. 1,2) ὡς ἄνθρωπος, ἀνακαινίζει καί ἀναπλάθει
τόν ὑλικό καί φθαρτό κόσμο, χαρίζει διά τῆς σαρκώσεώς Του στό ἀνθρώπινο
γένος τήν πληρότητα τῆς ζωῆς, φανερώνει τόν ἄλλο Παράκλητο, «τόν θησαυρό τῶν ἀγαθῶν», τό Ἅγιο Πνεῦμα καί καθιστᾶ
τόν ἄνθρωπο πνευματέμφορο, μέτοχο τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν καί συμπάρεδρο τῆς
θείας μεγαλοσύνης.
Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός γεννήθηκε ὡς τέλειος ἄνθρωπος,
κατά πάντα ὅμοιος μέ ἐμᾶς, ἐκτός ἁμαρτίας,
καί ἔτσι μᾶς καθιστᾶ οἰκείους Του, φίλους, ἀδελφούς Του κατά χάριν, διά «τό εἶναι αὐτόν πρωτότοκον
ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς» (Ρωμ. 8,
29). Ὁ ἀθάνατος καί παντεχνήμων Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος,
γιά νά μᾶς μεταδώση τό καλύτερο, τό ἀνώτερο, τό ἁγιώτερο, δηλαδή τήν θεότητά Του. Σαρκώθηκε, γιά τόν δικό μας ὀντολογικό πλουτισμό, γιά τήν δική μας
λύτρωση καί σωτηρία, γιά νά γίνουμε ἐμεῖς «κοινωνοί θείας φύσεως» (Β’ Πέτρου 1, 4).
Μέσα σέ αὐτή τήν πορεία τοῦ χρόνου,
τό χθές, τό σήμερα, τό αὔριο φωτίζονται καί νοηματοδοτοῦνται ἀπό τό φῶς τῆς ἀγάπης
τοῦ Θεοῦ. Ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς προσλαμβάνει ὡς ὁ καλός Σαμαρείτης τήν πληγωμένη ἀνθρώπινη φύση, τήν θεραπεύει φιλοστόργως,
τήν φωτίζει, τήν ἐξυψώνει εὐεργετικῶς, τήν ἀπελευθερώνει λυτρωτικῶς ἀπό τίς ἁμαρτίες, τήν δικαιώνει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ Πατέρα καί ἐν τέλει τήν καθιστᾶ κατά χάριν μέτοχο τῆς θείας μακαριότητος. Τό ταπεινό καί φαινομενικά ἀδύναμο βρέφος τῆς Βηθλεέμ εἶναι ὁ Θεός τῶν δυνάμεων, ὁ παντοκράτωρ Κύριος. Πορεύεται ἡρέμως
μέσα στίς πολύβουες πολιτεῖες μας καί στήν ἔρημο τῆς μοναξιᾶς μας καί ὡς «ὁ ἀεί προσφέρων καί προσφερόμενος»
χαρίζει στίς καρδιές μας, ἐφόσον τό θελήσουμε, «τήν
πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην» καί τήν πληρότητα τῆς ζωῆς.
Μέ τήν σάρκωση τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐπέρχεται ὀντολογικῶς ἡ εἰρήνευση,
ἡ συμφιλίωση καί ἡ καταλλαγή
τοῦ ἀποστάτη ἀνθρώπου μέ τόν δημιουργό του. Τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς καταλλαγῆς εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐσωτερικῆς πληρότητος καί τῆς εἰρήνης στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων καί ἡ πρός ἀλλήλους στοργή καί ἀγάπη.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τονίζει
χαρακτηριστικῶς: «Αὐτήν τήν εἰρήνη νά
φυλάσσωμε, ἀδελφοί, ὅσο μποροῦμε. Διότι αὐτήν ἐλάβαμε ὡς κληρονομία
ἀπό τόν Σωτῆρα μας, πού ἐγεννήθη
σήμερα καί μᾶς ἔδωσε τό Πνεῦμα τῆς υἱοθεσίας, διά τοῦ ὁποίου γινόμεθα «κληρονόμοι μέν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δέ Χριστοῦ» (Ρωμ. 8,17).
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Μέσα στόν ραγδαίως μεταβαλλόμενο
καί ταραχώδη κόσμο τῶν θεαματικῶν ἐπιτυχιῶν ἀλλά καί τῶν τραγικῶν κρίσεων,
τό ἐλπιδοφόρο θεῖο μήνυμα
τῆς κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ προβάλλει ἐνώπιόν
μας ἰδιαιτέρως ἐπίκαιρο. Τό θεῖο βρέφος τῆς Βηθλεέμ ἐγκαινίασε
μιά νέα πραγματικότητα γιά τόν ἄνθρωπο μέ κυρίαρχα στοιχεῖα τήν χάρη, τήν ἀλήθεια, τήν
ζωή, ὥστε δικαίως ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής Ἰωάννης νά λέγει ὅτι «ἀπό τήν πληρότητα αὐτοῦ ὅλοι ἐμεῖς ἐπήραμε
καί τήν μίαν χάριν κατόπιν τῆς ἄλλης»
(Ἰω. 1, 16) καί τήν «πλησμονή τῆς ζωῆς» (Ἰω.
10, 10). Μέ ἀφορμή, λοιπόν, τά ἐφετεινά
Χριστούγεννα, καλῶ καί παρακαλῶ ὅλους νά δοξάσουμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας μέ λόγους καί ἔργα τήν ἄφατη φιλανθρωπία
καί συγκατάβαση τοῦ Κυρίου μας καί ἀκολουθώντας μέ ὁδηγό τήν πίστη τά βήματά Του, νά συμπορευθοῦμε μέ ἀγάπη και
εἰρήνη μαζί Του καί μέ τόν συνάνθρωπό μας, τήν εἰκόνα Του καί ἀδελφό μας.
Ἡ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ γεννηθέντος
Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εὔχομαι νά εἶναι πάντοτε
μαζί σας.
Εὐλογημένα καί ἅγια
Χριστούγεννα
Μετ’ εὐχῶν ἐγκαρδίων
καί ἀγάπης ἐν Χριστῷ νηπιάσαντι
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Σου άρεσε; κάνε και εσύ Like στην αμερόληπτη ενημέρωση!