Μέλη

Username
Password
Να με θυμάται

Πνευματική διδαχή επί τοις Χριστουγέννοις

Αναρτήθηκε: Dec 23, 2014 από serrestv1 στην κατηγορία: Διάφορα προβολές: 426 Tags (Λέξεις κλειδιά):
[+] [a] [-] Άλλες σχετικές ειδήσεις Σχόλια

«Χρι­στός γεν­νᾶ­ται δο­ξά­σα­τε·Χρι­στός ἐξ οὐ­ρα­νῶν ἀ­παν­τή­σα­τε·Χρι­στός ἐ­πί γῆς ὑ­ψώ­θη­τε…» (Ἁγ. Γρη­γο­ρί­ου Θε­ο­λό­γου, Λό­γος 38, Εἰς τά Θε­ο­φά­νι­α, εἴ­τουν Γε­νέ­θλι­α τοῦ Σω­τῆ­ρος).

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί,

Ἐ­πέ­λαμ­ψε καί πά­λιν ἡ χαρ­μό­συ­νη καί ἁ­γί­α πανήγυρη τῶν Χρι­στου­γέν­νων, ἡ μη­τέ­ρα ὅ­λων τῶν χρι­στια­νι­κῶν ἑ­ορ­τῶν. Ὁ Κύ­ρι­ός μας τα­πει­νῶς καί ἀ­θο­ρύ­βως γεν­νή­θη­κε στήν φάτ­νη τοῦ σπη­λαί­ου τῆς ἁ­γί­ας Βη­θλε­έμ καί μέ τό οὐ­ρά­νι­ο καί σω­στι­κό φῶς Του σκέ­πα­σε ὁ­λό­κλη­ρη τήν κτί­ση. Ἀ­νέ­τει­λε ἡ ἀ­να­το­λή τῶν ἀ­να­το­λῶν, ἡ φω­ταυ­γής καί φω­σφό­ρος ἡ­μέ­ρα τοῦ Θε­οῦ, πού δι­α­λύ­ει τό πυ­κνό σκο­τά­δι τῆς ἀ­γνω­σί­ας καί νι­κᾶ τήν δύ­να­μη τῆς ἁ­μαρ­τί­ας. Τό συγ­κλο­νι­στι­κό θαῦ­μα τῆς θεί­ας ἐ­ναν­θρω­πή­σε­ως, ἡ ἀ­νερ­μή­νευ­τη σύλ­λη­ψη καί ἡ ἀ­νέκ­φρα­στη γέν­νη­ση τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, «τό πάν­των και­νῶν, και­νό­τα­τον θαῦ­μα, τό μό­νον και­νόν ὑ­πό τόν ἥ­λι­ον», ὅ­πως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶς θεολογεῖ ὁ Ἅ­γι­ος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Δα­μα­σκη­νός, γιά μί­α ἀ­κό­μη φο­ρά φα­νε­ρώ­νει στόν κό­σμο τήν ἀ­νεξάντλητη πα­τρι­κή ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ πρός τό δη­μι­ούρ­γη­μά του, τόν ἄν­θρω­πο, χά­ριν τοῦ ὁ­ποί­ου τέ­μνει τήν ἱ­στο­ρί­α, ὑ­περ­βαί­νει τούς νό­μους τῆς φύ­σε­ως καί πραγ­μα­τώ­νει τό πα­ρά­δο­ξο καί ξέ­νο μυ­στή­ρι­ο τῆς θεί­ας σαρ­κώ­σε­ως.

Ὁ Θε­ός Λό­γος, ὁ εἷς τῆς Τρι­ά­δος, ἡ εὐ­δο­κί­α τοῦ Πα­τρός, στήν γῆ με­τά ἀν­θρώ­πων συ­να­να­στρέ­φε­ται,  χω­ρίς πο­τέ νά χω­ρι­σθεῖ ἀ­πό τόν Πα­τέ­ρα, «ὁ ἄ­σαρ­κος σαρ­κοῦ­ται, ὁ λό­γος πα­χύ­νε­ται, ὁ ἀ­ό­ρα­τος ὁρᾶ­ται, ὁ ἀ­να­φής ψη­λα­φᾶ­ται, ὁ ἄ­ναρ­χος ἄρ­χε­ται, ὁ Υἱ­ός τοῦ Θε­οῦ, Υἱ­ός ἀν­θρώ­που γί­νε­ται» (Ἁγ. Γρη­γο­ρί­ου Θε­ο­λό­γου, Λό­γος 38, Εἰς τά Θε­ο­φά­νι­α, εἴ­τουν Γε­νέ­θλι­α τοῦ Σω­τῆ­ρος). Ἡ θεία ἐνανθρώπηση εἶναι «τό μέ­γα τῆς εὐ­σε­βεί­ας μυ­στή­ρι­ον» (Α’ Τιμ. 3,16) γιά τό ὁποῖο ὁ οὐ­ρα­νο­βά­μων Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, γε­μᾶ­τος εὐ­γνω­μο­σύ­νη πρός τόν Σω­τῆ­ρα Χρι­στό το­νί­ζει: «Γι­νώ­σκε­τε τήν χά­ριν τοῦ Κυ­ρί­ου ­ἡμῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, ὅ­τι δι’ ὑ­μᾶς ἐ­πτώ­χευ­σε πλού­σι­ος ὧν, ἵνα ὑ­μεῖς τῇ ἐ­κεί­νου πτω­χεί­ᾳ πλου­τή­ση­τε (Β’ Κορ. 8, 9). Ὁ τε­χθείς Κύ­ρι­ός μας προ­σέ­λα­βε θε­λη­μα­τι­κῶς τήν ὀν­το­λο­γι­κή, λό­γῳ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας, πτω­χεί­α τοῦ ἀν­θρώ­που, γιά νά πλου­τί­σει μέ πνευματικό πλοῦ­το  τήν πτω­χεύ­σα­σα ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση. Δι­ά τοῦ­το καί ἡ ἐν χρό­νῳ γέν­νη­ση τοῦ Κυ­ρί­ου μας ὀ­νο­μά­ζε­ται ἀ­πό τούς θεί­ους πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, συγ­κα­τά­βα­σις, κέ­νω­σις, τα­πεί­νω­σις, πτωχεία. Ὁ προ­αι­ώ­νι­ος Λό­γος  ἀ­πό ἀ­προ­σμέ­τρη­τη ἀ­γά­πη γεν­νᾶ­ται «ἐν Βη­θλε­έμ τῆς Ἰ­ου­δαί­ας, ἐν ἡ­μέ­ραις Ἡ­ρώ­δου τοῦ Βα­σι­λέ­ως» (Ματθ. 1,2) ὡς ἄν­θρω­πος, ἀ­να­και­νί­ζει καί ἀ­να­πλά­θει τόν ὑ­λι­κό καί φθαρ­τό κό­σμο, χα­ρί­ζει δι­ά τῆς σαρ­κώ­σε­ώς Του στό ἀν­θρώ­πι­νο γέ­νος τήν πλη­ρό­τη­τα τῆς ζω­ῆς, φα­νε­ρώ­νει τόν ἄλ­λο Πα­ρά­κλη­το,  «τόν θη­σαυ­ρό τῶν ἀ­γα­θῶν», τό Ἅ­γι­ο Πνεῦ­μα καί κα­θι­στᾶ  τόν ἄν­θρω­πο πνευ­μα­τέμ­φο­ρο, μέ­το­χο τῶν αἰ­ω­νί­ων ἀ­γα­θῶν καί συμ­πά­ρε­δρο τῆς θεί­ας με­γα­λο­σύ­νης.

Ὁ Κύ­ρι­ός μας Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός γεν­νή­θη­κε ὡς τέ­λει­ος ἄν­θρω­πος, κα­τά πάν­τα ὅ­μοι­ος μέ ἐ­μᾶς, ἐ­κτός ἁ­μαρ­τί­ας, καί ἔ­τσι μᾶς κα­θι­στᾶ οἰ­κεί­ους Του, φίλους, ἀ­δελ­φούς Του κα­τά χά­ριν, διά «τό εἶ­ναι αὐ­τόν πρω­τό­το­κον ἐν πολ­λοῖς ἀ­δελ­φοῖς» (Ρωμ. 8, 29). Ὁ ἀθάνατος καί παντεχνήμων Λόγος ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος, γιά νά μᾶς με­τα­δώ­ση τό κα­λύ­τε­ρο, τό ἀ­νώ­τε­ρο, τό ἁ­γι­ώ­τε­ρο, δη­λα­δή τήν θε­ό­τη­τά Του. Σαρ­κώ­θη­κε, γιά τόν δι­κό μας ὀν­το­λο­γι­κό πλου­τι­σμό, γιά τήν δι­κή μας λύ­τρω­ση καί σω­τη­ρί­α, γιά νά γί­νου­με ἐ­μεῖς «κοινωνοί θεί­ας φύ­σε­ως» (Β’ Πέ­τρου 1, 4).

Μέ­σα σέ αὐ­τή τήν πο­ρεί­α τοῦ χρό­νου, τό χθές, τό σή­με­ρα, τό αὔ­ρι­ο φω­τί­ζον­ται καί νο­η­μα­το­δο­τοῦν­ται ἀ­πό τό φῶς τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Θε­οῦ. Ὁ θεάνθρωπος Ἰ­η­σοῦς προσ­λαμ­βά­νει ὡς ὁ κα­λός Σα­μα­ρεί­της τήν πλη­γω­μέ­νη ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση, τήν θε­ρα­πεύ­ει φι­λο­στόρ­γως, τήν φω­τί­ζει, τήν ἐ­ξυ­ψώ­νει εὐ­ερ­γε­τι­κῶς, τήν ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­νει λυ­τρω­τι­κῶς ἀ­πό τίς ἁ­μαρ­τί­ες, τήν δι­και­ώ­νει ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Θε­οῦ Πα­τέ­ρα καί ἐν τέ­λει τήν κα­θι­στᾶ κα­τά χά­ριν μέ­το­χο τῆς θεί­ας μα­κα­ρι­ό­τη­τος. Τό τα­πει­νό καί φαι­νο­με­νι­κά ἀ­δύ­να­μο βρέ­φος τῆς Βη­θλε­έμ εἶ­ναι ὁ Θεός τῶν δυ­νά­με­ων, ὁ παν­το­κρά­τωρ Κύριος. Πο­ρεύ­ε­ται ­ ἡρέ­μως μέ­σα στίς πο­λύ­βου­ες πο­λι­τεῖες μας καί στήν ἔ­ρη­μο τῆς μο­να­ξιᾶς μας καί ὡς «ὁ ἀ­εί προ­σφέ­ρων καί προ­σφε­ρό­με­νος» χα­ρί­ζει στίς καρ­διές μας, ἐ­φό­σον τό θε­λή­σου­με, «τήν πάν­τα νοῦν ὑ­πε­ρέ­χου­σαν εἰ­ρή­νην» καί τήν πλη­ρό­τη­τα τῆς ζω­ῆς.

Μέ τήν σάρ­κω­ση τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐ­πέρχεται ὀν­το­λο­γι­κῶς ἡ εἰ­ρή­νευ­ση, ἡ συμ­φι­λί­ω­ση καί ἡ κα­ταλ­λα­γή τοῦ ἀ­πο­στά­τη ἀν­θρώ­που μέ τόν δημιουργό του. Τό ἀ­πο­τέ­λε­σμα αὐ­τῆς τῆς κα­ταλ­λα­γῆς εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­κα­τά­στα­ση τῆς ἐ­σω­τε­ρι­κῆς πληρότητος καί τῆς εἰ­ρή­νης στίς ψυ­χές τῶν ἀν­θρώ­πων καί ἡ πρός ἀλ­λή­λους στοργή καί ἀ­γά­πη. Ὁ ἅ­γι­ος Γρη­γό­ρι­ος ὁ Πα­λα­μᾶς το­νί­ζει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶς: «Αὐ­τήν τήν εἰ­ρή­νη νά φυ­λάσ­σω­με, ἀ­δελ­φοί, ὅ­σο μπο­ροῦ­με. Δι­ό­τι αὐ­τήν ἐ­λά­βα­με ὡς κλη­ρο­νο­μί­α ἀ­πό τόν Σω­τῆρα μας, πού ἐ­γεν­νή­θη σή­με­ρα καί μᾶς ἔ­δω­σε τό Πνεῦ­μα τῆς υἱ­ο­θε­σί­ας, δι­ά τοῦ ὁ­ποί­ου γι­νό­με­θα «κλη­ρο­νό­μοι μέν Θε­οῦ, συγ­κλη­ρο­νό­μοι δέ Χρι­στοῦ» (Ρωμ. 8,17).

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί,

Μέ­σα στόν ρα­γδαί­ως με­τα­βαλ­λό­με­νο καί τα­ρα­χώ­δη κό­σμο τῶν θε­α­μα­τι­κῶν ἐ­πι­τυ­χι­ῶν ἀλ­λά καί τῶν τρα­γι­κῶν κρί­σε­ων, τό ἐλ­πι­δο­φό­ρο θεῖ­ο μή­νυ­μα τῆς κα­τά σάρ­κα Γεν­νή­σε­ως τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ προ­βάλ­λει ἐ­νώ­πι­όν μας ἰ­δι­αι­τέ­ρως ἐ­πί­και­ρο. Τό  θεῖ­ο βρέ­φος τῆς Βη­θλε­έμ ἐγ­και­νί­α­σε μιά νέ­α πραγ­μα­τι­κό­τη­τα γιά τόν ἄνθρωπο μέ κυρίαρχα στοιχεῖα τήν χάρη, τήν ἀλήθεια, τήν ζωή, ὥστε δικαίως ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής Ἰωάννης νά λέγει ὅτι «ἀπό τήν πληρότητα αὐτοῦ ὅλοι ἐμεῖς ἐπήραμε καί τήν μίαν χάριν κατόπιν τῆς ἄλλης» (Ἰ­ω­. 1, 16) καί τήν «πλησμο­νή τῆς ζωῆς» (Ἰ­ω­. 10, 10). Μέ ἀ­φορμή, λοιπόν, τά ἐ­φε­τει­νά Χρι­στού­γεν­να, κα­λῶ καί πα­ρα­κα­λῶ ὅ­λους νά δο­ξά­σου­με μέ­σα ἀ­πό τήν καρ­διά μας μέ λό­γους καί ἔρ­γα τήν ἄ­φα­τη φι­λαν­θρω­πί­α καί συγ­κα­τά­βα­ση τοῦ Κυ­ρί­ου μας καί ἀ­κο­λου­θών­τας μέ ὁ­δη­γό τήν πί­στη τά βή­μα­τά Του, νά συμ­πο­ρευ­θοῦ­με μέ ἀ­γά­πη και εἰ­ρή­νη μα­ζί Του καί μέ τόν συνάνθρωπό μας, τήν εἰ­κό­να Του καί ἀ­δελ­φό μας.

Ἡ χά­ρις καί τό ἄ­πει­ρον ἔ­λε­ος τοῦ γεν­νη­θέν­τος Σω­τῆ­ρος μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, εὔ­χο­μαι νά εἶ­ναι πάν­το­τε μα­ζί σας.

Εὐ­λο­γη­μέ­να καί ἅ­γι­α Χρι­στού­γεν­να

Μετ’ εὐ­χῶν ἐγ­καρ­δί­ων καί ἀ­γά­πης ἐν Χρι­στῷ νη­πι­ά­σαν­τι

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Σου άρεσε; κάνε και εσύ Like στην αμερόληπτη ενημέρωση!

Σχολιάστε αυτό το Video

Το όνομά σας:


Το σχόλιό σας:


Επιβεβαίωση:



* Το σχόλιό σας δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τους 600 χαρακτήρες.

Σχόλια

Σχολιάστε πρώτος αυτό το video.