Σε αντίθεση με παλαιότερα άρθρα μου και νιώθοντας πιο πολύ από ποτέ
το σφυγμό της κοινωνίας, που έρχεται σε συνεχή σύγκρουση με τα μεγάλα
και «διθύραμβα» λόγια πολιτικής φιλοσοφίας και ιδεολογικής ηθικής, θαρρώ
πως πρέπει πια να επικεντρωθώ περισσότερο τεχνοκρατικά στο ζήτημα της
Ελληνικής κρίσης και πιο συγκεκριμένα στην περίπτωση, του εάν είναι
σωστό να θεωρείται η χώρα μας, ένα υπόδουλο προτεκτοράτο ή μάλλον
καλύτερα ένα καλά «κρυμμένο» θύμα του νεοαποικισμού.